ยจริงๆ ก็คงจะสู้จาวคังไม่ได้
ดังนั้นจาวหยงจึงได้แต่ยอมจำนน ท้ายที่สุดแล้วหากถูกจาวคังกดลงกับพื้นแล้วซ้อมอย่างหนัก ความเจ็บปวดก็เป็นเรื่องรองเท่านั้น
สิ่งสำคัญคือจะทำให้เกิดภาพลักษณ์ที่ไม่ดีอย่างมากต่อหน้าเถียซานเหนียง
หากเป็นเช่นนั้นก็จะไม่คุ้มค่ากับสิ่งที่เสียไปเอา
เมื่อเห็นจาวหยงถูกตนข่มไว้ได้ จาวคังก็แค่นเสียงเย็นชา
เขาเหลือบมองไปทางเถียซานเหนียง แล้วพบว่านางกำลังมองมาทางนี้ ความโกรธจึงสงบลง
ไม่อยากทำให้ภาพลักษณ์ของตนเสียไปเพราะน้องชายคนเดียว
หลังจากนั้นทั้งสองคนจึงเพิ่งได้สติว่ายังมีอีกคนอยู่ข้างๆ แม้ทั้งสองจะหน้าหนาเพียงใดก็อดรู้สึกเขินอายขึ้นมาไม่ได้
ดังนั้นหลีเต้าจึงไม่ใช่คนนอกในหัวข้อสนทนากับทั้งสองอีกต่อไป
แต่ไม่นานนัก หัวข้อสนทนากับทั้งสองก็วกกลับไปที่เถียซานเหนียงอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
หากหลีเต้าไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย เถียซานเหนียงคงจากไปนานแล้ว
