ปากพูด แต่จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาของนางพลันหม่นลงอีกครั้ง จากนั้นก็เอ่ยเสียงเบา
“พี่หลี่ ท่านไท่ผิงกงพูดถูก การที่ท่านเข้ามาใกล้ชิดข้ามากเกินไปจะทำให้ท่านเดือดร้อน ดังนั้นพวกเรายังคง…”
“เดือดร้อน?” หลี่เตาปล่อยมือที่นวดคลึงคิ้วลงแล้วกล่าวเสียงเบา “ความเดือดร้อนที่เจ้าพูดถึง สามารถฆ่าข้าได้หรือไม่?”
เถียซานเหนียงชะงักไปครู่หนึ่ง นางคิดสักพักแล้วส่ายหน้า
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่เตาก็กล่าวด้วยรอยยิ้มบาง
“ในเมื่อมันไม่สามารถฆ่าข้าได้ แล้วจะนับเป็นความเดือดร้อนอะไรกัน”
