“ตั้งแต่ครั้งแรกที่ข้าพบกับเจ้า เจ้าก็ทำให้ข้าต้องขายหน้าไม่หยุด”
“ตอนนี้ข้ายืนอยู่ฝั่งเดียวกับเจ้าแล้ว ดูซิว่าเจ้าจะมีวิธีอะไรอีก”
เมื่อนึกถึงวันเวลาที่เคยอยู่ร่วมกับหลีเต้าและเสิ่นจงที่ทหารอวิ๋นโจว หยางหลินก็อดเอ่ยปากเช่นนี้ไม่ได้
“อีกอย่างทายาทรุ่นถัดไปของตระกูลหยางข้าก็ติดตามเจ้าไปแล้ว ตระกูลหยางยังมีทางเลือกอื่นอีกหรือ”
“ตอนนี้ไม่ว่าเจ้าจะเลือกใคร แม้ตระกูลหยางจะไม่ได้เลือก แต่ก็ต้องถูกแปะป้ายติดไปด้วยอยู่ดี”
หลีเต้าพยักหน้าหลังฟังจบ แต่แล้วเขาก็ส่ายหน้าพลางกล่าวว่า
“ท่านอาหยางวางใจได้ ในการแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทครั้งนี้ ตระกูลหยางจะไม่มีปัญหาแน่นอน”
“หมายความว่าอย่างไร”
“เพราะข้าก็เหมือนท่าน วางตัวเป็นกลางเช่นกัน”
หลังจากหยางหลินนิ่งอึ้งไป เขาก็เอ่ยเตือนว่า
“เจ้าหนู อย่าเพิ่งดีใจเร็วนัก บางครั้งการเป็นฝ่ายกลางก็ไม่ง่ายเหมือนกัน”
“สรุปแล้วในช่วงเวลาที่อยู่ในเมืองหลวงนี้ เจ้าควรระวังตัวให้มากจะดีกว่า”
เวลาหลายวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดจวนใหม่ก็ซ่อมแซมเสร็จเรียบร้อยแล้ว
ต่อไปหลีเต้าเพียงแค่ย้ายออกจากจวนไท่ผิงกงก็เป็นอันเสร็จสิ้น
เนื่องจากได้รับรู้จากปากของหยางหลินว่ามีบางสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
ดังนั้นหลีเต้าจึงเลือกวันที่เหมาะสมแล้วให้หยางหลินช่วยประกาศข่าวออกไป
ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่าหลีกเลี่ยงไม่ได้ ก็ไม่สู้รวบรวมผู้คนมาเผชิญหน้ากันให้ชัดเจนเสียเลย จะได้ไม่ต้องยุ่งยากในภายห
