“เกิดอะไรขึ้น มีเรื่องอะไรที่นี่ เหตุใดจึงมารวมตัวกัน!”
ในขณะที่ทุกคนกำลังงุนงงสับสนอยู่นั้น เสียงเฉียบขาดก็ดังขึ้น เมื่อทุกคนหันไปมองคนที่เพิ่งมาถึง ก็ราวกับพบผู้ช่วยให้รอดในทันที
“ขันทีอี้ โปรดช่วยเจ้านายน้อยเร็ว”
คนผู้หนึ่งรีบเข้าไปหาจ้าวอี้แล้วพูดอย่างร้อนรน
‘เจ้านายน้อย?’
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของจ้าวอี้ก็พลันเปลี่ยนไปในทันที ผู้ที่จะถูกนางกำนัลและขันทีในวังหลวงเรียกว่าเจ้านายน้อยได้นั้น มีเพียงเชื้อพระวงศ์สายตรงเท่านั้น หากเกิดปัญหากับบุคคลที่มีฐานะเช่นนี้ ผลลัพธ์ย่อมร้ายแรงอย่างยิ่ง
“เจ้านายน้อยองค์ไหนหรือ!”
“องค์หญิงน้อยตำหนักหมิงเยว”
“อะไรนะ!”
สีหน้าของจ้าวอี้เปลี่ยนไปในพริบตา
ในปัจจุบันนี้ ทั้งวังหลวงต่างรู้ดีว่าเจ้านายน้อยแห่งตำหนักหมิงเยวผู้นั้น เป็นที่โปรดปรานของฮองเต้มากที่สุด หากเกิดเรื่องกับนางขึ้นมา ต่อให้เขามีร้อยหัวก็ไม่พอให้ตัด ดังนั้นจ้าวอี้จึงรีบวิ่งไปยังฝูงชนอย่างรวดเร็ว
หลี่เต้าที่ติดตามจ้าวอี้มาตลอดก็เกิดความสงสัยขึ้นมา จึงเร่งฝีเท้าตามไปด้วย ไม่นานนักทั้งสองก็มาถึงสวนสัตว์ส่วนพระองค์
เมื่อเห็นสถานการณ์ของเสี่ยวอวิ้เออร์แล้ว หัวใจของจ้าวอี้ก็พลันบีบรัดขึ้นมา
“องค์หญิงน้อยระวัง!”
ว่าแล้วเขาก็จะลงมือช่วยคนในทันที แต่ในชั่วขณะถัดมา กลับมีมือหนึ่งวางลงบนบ่าของเขาและกดเอาไว้
“ท่านหลี่ นี่…”
“ขันทีวางใจเถิด ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าก็พอ”
หลี่เต้ารู้สึกพูดไม่อ
