กาทั้งฉบับจบ ฮ่องเต้ก็สูดลมหายใจลึกแล้วค่อยๆ ปิดฎีกา จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็พก่อนจะกล่าวว่า “สิ่งที่เขียนในฎีกานี้เป็นความจริงทั้งหมดหรือ?”
หลีเต้าพยักหน้าตอบ “เป็นความจริงพะยะค่ะ ซากศพของคนผู้นั้นก็ถูกกระหม่อมนำมาที่เมืองหลวงด้วย”
ฮ่องเต้สงบจิตใจลงเล็กน้อยแล้วเงยหน้าพูดว่า “นี่คือความมั่นใจที่เจ้าปฏิเสธคำสั่งของเรางั้นหรือ?”
หลีเต้ากล่าวตามตรง “กระหม่อมยังคงยืนยันคำเดิม กระหม่อมอยู่ภายนอกจะมีประโยชน์มากกว่าอยู่ในเมืองหลวง”
ฮ่องเต้มองฎีกาในมือพลางพยักหน้า “ใช่ มีประโยชน์มากจริงๆ”
แม้ภายนอกจะดูไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ความจริงแล้ว หลังจากฮ่องเต้อ่านฎีกาที่หลีเต้าส่งมา จิตใจของเขากลับพลิกผันราวฟ้าถล่ม อวิ๋นอ๋อง ช่างเป็นคำเรียกที่ห่างไกลเหลือเกิน ดูเหมือนเรื่องนี้ได้รับการจัดการเรียบร้อยแล้ว ทุกสิ่งผ่านพ้นไปแล้วอย่างราบรื่น เบาสบายดุจลมพัดเมฆาลอย เพราะหลีเต้าแทบไม่มีความวุ่นวายใดๆ เกิดขึ้น แต่สิ่งที่ฮ่องเต้มองเห็นมันไกลกว่านั้น
หากหลีเต้าไม่ได้ถูกเขาส่งไปยังดินแดนทางใต้ อวิ๋นอ๋องจะก่อให้เกิดผลลัพธ์เช่นไร? เกรงว่าคงจะยิ่งใหญ่กว่าความวุ่นวายในอดีตเสียอีก ต้าเฉียนแข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งอย่างยิ่ง แข็งแกร่งจนแคว้นรอบข้างต่างพากันจ้องมองด้วยความโลภ แต่ไม่มีแคว้นใดกล้าทำอะไรต้าเฉียนได้ ได้แต่ใช้กลอุบายเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น
แต่ก็เพราะความแข็งแกร่งเกินไปนี้เอง ฮ่องเต้จึงเข้าใจว่าจุดอ่อนของต้
