ินความห่วงใยอย่างจริงใจในคำพูดของฮ่องเต้ และรู้ว่าพระองค์ต้องการมอบหมายภารกิจสำคัญให้ตนอย่างจริงจัง หากไม่มีเรื่องราวก่อนที่ความทรงจำจะฟื้นคืนมา ในสถานการณ์ปกตินั้น หากเขาได้พบกับฮ่องเต้ ทั้งสองคนอาจจะได้แสดงภาพอันงดงามของกษัตริย์ผู้ทรงธรรมและขุนนางผู้ปรีชาออกมา ทว่าน่าเสียดายที่มันไม่มีคำว่าหากเป็นไปได้ สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ล้วนไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้แล้ว
ไม่นานนักหลีเต้าก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องเหล่านี้อีก เดินทีละก้าว มองทีละก้าว จนกว่าจะถึงวันที่เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงจึงจะรู้ว่าเรื่องราวจะพัฒนาไปอย่างไร ตอนนี้พูดถึงเรื่องพวกนี้ก็ยังเร็วเกินไป
“จาวจง”
“พะยะค่ะ”
“เอาของออกมาเถิด”
หลังจากนั้นไม่นาน จาวจงก็หยิบแผ่นหนังขนาดใหญ่ออกมา จากนั้นก็คลี่มันออกวางบนพรมของหลีเต้า เมื่อหลีเต้ามองไปก็เห็นบนแผ่นหนังวาดแผนผังเขตตะวันออกของเมืองหลวง และยังมีหลายที่ถูกทำเครื่องหมายไว้
“ที่ที่ทำเครื่องหมายไว้ล้วนเป็นจวนที่มีเจ้าของแล้ว ส่วนที่เหลือเจ้าอยากได้จวนตรงไหนก็เลือกเอาเองเถิด”
