ดินแดนทางใต้ต่อไปเถิด แต่ว่า…”
ฮองเต้พลันกล่าวขึ้นอีกว่า
“แต่เราได้กล่าวไปก่อนหน้าแล้วว่า ขณะนี้ยังไม่ได้ส่งคนไปสืบสวนสถานการณ์ที่ดินแดนทางใต้ การพระราชทานรางวัลเหล่านี้ทั้งหมดเป็นเพียงการหารือเท่านั้น ทุกอย่างยังคงต้องรอให้เราส่งคนไปสืบสวนกลับมาก่อน จึงจะสามารถมอบให้เจ้าได้อย่างเป็นทางการ ช่วงเวลานี้เจ้าก็จงอยู่ในเมืองหลวงอย่างสงบเถิด”
เมื่อได้ยินคำพูดแรก ทุกคนต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอกคิดว่าเรื่องจะจบเพียงเท่านั้น แต่เมื่อได้ยินคำพูดหลัง ทุกคนก็ชะงักไป การพระราชทานรางวัลยังไม่ได้ดำเนินการอย่างเป็นทางการ นั่นหมายความว่าอาจมีการเปลี่ยนแปลงได้ เมื่อนึกถึงท่าทีกระตือรือร้นของฮองเต้ก่อนหน้านี้ พวกขุนนางฝ่ายปกครองก็เริ่มเป็นกังวลอีกครั้ง ส่วนฝั่งของหยางหลินก็ค่อยโล่งอกเล็กน้อย ช่วงเวลานี้หากสามารถทำให้หลี่เตาเปลี่ยนความคิดได้ ทุกอย่างก็ยังมีโอกาสพลิกกลับมาได้
สุดท้ายฮองเต้นึกอะไรขึ้นได้จึงกล่าวขึ้นอีกว่า
“จริงสิ สามปีก่อนเรามอบจวนให้เจ้าหลังหนึ่งมิใช่หรือ? จวนนั้นเหมาะกับตำแหน่งป๋อเท่านั้น แต่ตอนนี้เจ้าได้รับแต่งตั้งเป็นกง จวนนั้นก็ดูไม่เหมาะสมแล้ว หลังเลิกประชุมเจ้าจงรออยู่สักครู่ แล้วเลือกจวนใหม่ให้ตัวเองเถิด”
หลังจากที่การพระราชทานรางวัลแก่หลี่เตาเสร็จสิ้นลง การเข้าเฝ้าตอนเช้าที่ไม่ใช่ช่วงเช้าแล้วก็สลายตัวไปอย่างรวดเร็ว เมื่อการเข้าเฝ้าสิ้นสุดลง เหล่าขุนนางต่างรีบเร่งแยกย้ายกันไป เพ
