เฉพาะในสถานการณ์ที่ราชวงศ์ตาเฉียนกำลังรุ่งเรืองเช่นนี้ด้วยแล้ว หากเป็นพื้นที่ชายขอบอย่างชายแดนใต้ที่มีปัญหาเกิดขึ้นเป็นระยะก็มักจะถูกโทษได้ง่าย
แต่หลี่เตานั้นแตกต่างออกไป สิ่งที่เขาแสวงหาไม่ใช่สิ่งเหล่านี้ ความมั่นคงสำหรับเขาเปรียบเสมือนยาพิษ ด้วยการมีระบบอยู่ สถานที่อันอันตรายที่สุดกลับเหมาะสมสำหรับเขาที่สุด และสถานที่ห่างไกลจากฮองเต้ก็เหมาะสมที่สุดสำหรับการแสดงความสามารถของเขา หากอยู่ในเมืองหลวงทั้งปีจะได้ฆ่าคนสักกี่คนกัน ที่นี่จะมีคนอยู่สักเท่าไหร่เชียว
เมื่อฮองเต้ได้ยินการเลือกของหลี่เตาก็ถึงกับอึ้งไป อดไม่ได้ที่จะถามว่า
“เจ้าแน่ใจหรือ? ต้องการให้เราอธิบายให้เจ้าฟังหรือไม่ว่าตำแหน่งผู้บัญชาการนั้นมีหน้าที่อะไรบ้าง แล้วเจ้าค่อยตัดสินใจใหม่”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เหล่าขุนนางด้านล่างก็ต่างมีสีหน้าซับซ้อน พวกเขาเคยเห็นแต่ขุนนางที่กระตือรือร้น แต่ไม่เคยเห็นฮองเต้กระตือรือร้นเช่นนี้มาก่อน จุดสำคัญคือขุนนางที่ว่ากลับไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งเลยแม้แต่น้อย
หลี่เตาส่ายหน้า
“ไม่เป็นไรพะยะค่ะ กระหม่อมคิดว่าตอนนี้ก็ดีอยู่แล้ว”
“เอ่อ…”
ฮองเต้ถึงกับพูดไม่ออกในทันที ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเสียใจอยู่บ้าง หากรู้แต่แรกก็คงไม่ถามไป แล้วจัดการให้ไปเลยจะดีกว่า แต่ถึงอย่างไรคำพูดก็ได้หลุดออกจากปากของเขาไปแล้ว เขาไม่อาจเรียกกลับคืนมาได้ สุดท้ายจึงได้แต่พูดอย่างจนใจว่า
“ถ้าเช่นนั้นก็ได้ เจ้าก็จงเป็นผู้ว่าการแห่ง
