บหน้าอันงดงามและสีหน้าอ่อนโยนของนาง ทันใดนั้นความคิดของหลี่เตาก็กดย้อนกลับไปยังค่ำคืนที่มีงานเลี้ยงฉลองนั้น จิตใจที่เคยสงบนิ่งพลันเกิดความปั่นป่วนขึ้นในชั่วขณะนี้ แต่เขาก็ควบคุมอารมณ์ในใจได้อย่างรวดเร็ว ยามนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะคิดถึงเรื่องเหล่านี้
ทว่าสายตาของหลี่เตากลับไปตกอยู่ที่เด็กน้อยในอ้อมกอดของคนผู้นั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ
ตึกตัก!
ความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้พลันปะทุขึ้นในใจของหลี่เตาอย่างเป็นธรรมชาติ หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นอย่างฉับพลันราวกับกำลังเตือนเขาถึงบางสิ่ง แต่แล้วความรู้สึกในชั่วขณะนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว
‘นี่คือบุตรีวัยสามขวบที่นางรับอุปการะมาใช่หรือไม่?’ หลี่เตาคิดในใจ
ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใด ทั้งที่เมื่อก่อนเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับเด็กๆ แต่กลับรู้สึกว่าเด็กหญิงคนนี้ช่างน่ารักเหลือเกิน ถึงขั้นมีความรู้สึกอยากอุ้มนางเข้ามาในอ้อมกอด
‘เฮ้อ…’
หลี่เตารู้สึกว่าจิตใจของตนเองมีปัญหา เขาเพิ่งอายุยี่สิบกว่ายังไม่ทันได้แต่งภรรยาเลย ไฉนจึงมีความรู้สึกอยากมีบุตรเช่นนี้ สุดท้ายสายตาของเขาก็ตกลงบนร่างของเถียซานเหนียงที่อยู่ด้านข้าง
ในขณะที่หลี่เตามองไปยังเถียซานเหนียง นางเองก็มองกลับมาเช่นกัน หลี่เตาพยักหน้าให้เบาๆ แล้วรีบพาหยางเหยียนและเสวี่ยปิงเดินไปหาหยางหลิน
ในตอนที่หลี่เตากวาดตามององค์หญิงหมิงเยวและคนอื่นๆ เมื่อครู่ เพราะเถียซานเหนียง องค์หญิงหมิงเยวเองก็พินิจพิจารณาหลี่เตาอย่างละเอียดเป็
