หลังการเข้าเฝ้าช่วงเช้าเสร็จสิ้น บนเส้นทางกลับไปยังจวนไท่ผิงกงภายในรถม้า
“เจ้าหนูหลี เรื่องที่เจ้าเขียนในฎีกานั้นเป็นความจริงทั้งหมดหรือ?” แมว่าหลีเต้าจะตอบคำถามต่อหน้าฮ่องเต้ไปหลายครั้งแล้ว แต่หยางหลินก็ยังอดไม่ได้ที่จะถามอีกครั้ง
“เป็นความจริง ท่านอาหยางวางใจได้เลย”
“ไม่ได้หลอกข้าใช่หรือไม่?”
หยางหลินเอ่ยพึมพำกับตัวเอง “แต่เจ้าจะใช้ทหารเพียงสามพันนายปราบปรามทั่วทั้งดินแดนทางใต้ได้อย่างไร ตอนที่เสียนอ๋องไปยังดินแดนทางใต้นั้น เขานำทัพใหญ่หลายแสนนายไป แม้จะใช้เวลาหลายปีก็ยังไม่สามารถยึดครองได้”
หลีเต้าตอบ “เรื่องนี้ข้าได้แต่บอกว่าแต่ละคนไม่เหมือนกัน”
“เอาเถอะ ผู้อาวุโสอย่างข้าจะรอดู…” หยางหลินก็เงยหน้าขึ้นมา “ทำไมเจ้าถึงต้องยอมตกลงตามข้อเรียกร้องของซุนเซียน เจ้าก็น่าจะรู้ว่าพวกเขาตั้งใจเล่นงานเจ้าโดยเฉพาะ แม้ว่าการประลองครั้งนี้จะเปิดเผยต่อสาธารณะและพวกเขาก็ไม่อาจลงมือสังหารเจ้าได้โดยตรง แต่พวกเขาต้องมุ่งเป้ามาที่เจ้าอย่างแน่นอน ข้ารู้ว่าเจ้ามีพลังแข็งแกร่ง แต่เมื่อฝ่ายหนึ่งอยู่ในที่แจ้ง ส่วนอีกฝ่ายอยู่ในที่มืด เจ้าก็ย่อมเสียเปรียบอยู่บ้าง”
เมื่อได้ยินดังนั้นหลีเต้าจึงค่อยๆ กล่าวว่า “ท่านอาหยาง การมุ่งเป้าและความเสียเปรียบที่ท่านกล่าวถึงนั้น ล้วนแต่อยู่บนพื้นฐานของการมีพลังไม่เพียงพอ หากมีพลังแข็งแกร่งมากพอ ทุกอย่างก็เป็นเพียงเสือกระดาษเท่านั้น โดยเฉพาะในเมืองหลวงของฮ่องเต้แห่งนี้ ย
