ละสายตาของหลี่เตาก็ตกลงบนใบหน้าของซุนเชียนเช่นกัน ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่ แต่เขารู้สึกว่าภายใต้สีหน้าเรียบเฉยของหลี่เตานั้น คำตอบของอีกฝ่ายดูมีเจตนาร้ายอยู่บ้าง
เมื่อเห็นหลี่เตาตอบตกลงอย่างรวดเร็ว ฮองเต้ก็ไม่ได้ตรัสอะไรอีก เพียงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า
“เช่นนั้นก็จัดการตามที่พวกเจ้าว่าเถิด เมื่อพวกเจ้าจัดหาคนแล้ว เราก็จะจัดหาสถานที่ให้พวกเจ้า”
“อีกสามวัน ณ ลานล่าสัตว์ของราชวงศ์ ที่นั่นกว้างใหญ่พอสำหรับคนจำนวนหนึ่งพันของพวกเจ้า”
ทันใดนั้น ซุนเชียนก็เอ่ยขึ้นอีกว่า
“มีอีกเรื่องหนึ่งพะยะค่ะฝ่าบาท กระหม่อมคิดว่าการที่สามารถปกครองดินแดนทางใต้ให้เป็นไปตามที่ระบุในฎีกาได้นั้น นอกจากจะเป็นผลงานของทหารห้าร้อยนายแล้ว ส่วนใหญ่น่าจะเป็นเพราะท่านอู่อันป๋อมีความสามารถเหนือธรรมดาอีกด้วย หลายปีมานี้กระหม่อมได้ยินท่านไท่ผิงกงกล่าวถึงท่านอู่อันป๋อว่ามีความสามารถเหนือสามัญอยู่บ่อยครั้ง”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ซุนเชียนก็มองไปที่หลี่เตา
“ไม่ทราบว่าข้าจะขอใช้โอกาสนี้ชื่นชมความสามารถอันเหนือธรรมดาของท่านอู่อันป๋อได้หรือไม่?”
เมื่อคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา ทันใดนั้นสายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่หลี่เตา ในตอนนี้แม้ภายนอกทุกคนจะได้ยินว่าซุนเชียนกำลังยกยอหลี่เตา แต่ความจริงแล้วนั้นมันกลับเป็นการโจมตี
เมื่อได้ยินคำพูดของซุนเชียน หลี่เตาก็อึ้งไปชั่วขณะ เขาคิดว่าการที่ตนผลักดันกองทัพหมาป่าผู่ถูออกมานั้นก็นับว่าเป็นการรังแกผู้อื
