เวลาค่อยๆ ผ่านไปทีละนิด ฮองเต้พลิกอ่านรายงานจนจบอย่างรวดเร็ว
“เฮ้อ”
ฮองเต้ปิดรายงานแล้วถอนหายใจยาว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองไปที่หลี่เตา
“อู่อันป๋อ ท่านแนใจหรือว่าการพัฒนาดินแดนทางใต้เป็นไปตามที่เขียนไว้ในรายงานทุกประการ?”
น้ำเสียงของฮองเต้ไม่เร่งรีบ ทั้งยังไม่ดีใจหรือเศร้าใจ ทำให้ผู้คนไม่อาจคาดเดาอารมณ์ใดๆ ของพระองค์ได้เลย
“พะยะค่ะ ไม่มีการปิดบังใดๆ ทุกอย่างล้วนถูกบันทึกไว้ในรายงานแล้ว”
หลี่เตาตอบอย่างตรงไปตรงมา
ในขณะนั้นเอง ซุนเชียนผู้ซึ่งแนะนำว่าให้แต่งตั้งหลี่เตาเป็นผู้ว่าการดินแดนทางใต้ พร้อมทั้งหลิวหงรวมถึงกลุ่มคนจากจวนอัครเสนาบดี ต่างก็แสดงสีหน้ายินดีในความโชคร้ายของผู้อื่น เพราะหากทุกอย่างเป็นไปตามที่หลิวหงรายงาน สิ่งที่รออยู่ข้างหน้าก็คือการถูกฮองเต้ตำหนิ
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับว่าฮองเต้จะทรงพึงพอใจในตัวหลี่เตาหรือไม่ เพราะท้ายที่สุดแล้วความจริงก็ปรากฏอยู่ตรงนั้น ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงสามารถแสดงละครซ้ำเติมคนตกทุกข์ได้ยากได้
ทันใดนั้น ฮองเต้ก็ตบฝ่ามือลงบนบัลลังก์มังกรเสียงดัง ในขณะที่ซุนเชียนและคนอื่นๆ คิดว่าทุกอย่างน่าจะเป็นไปตามที่พวกเขาคาดการณ์ไว้ แต่ทันใดนั้น ใบหน้าของฮองเต้ที่เดิมทีไร้ซึ่งอารมณ์ จู่ๆ กลับแสดงสีหน้ายินดีออกมา
“ดี!”
“อู่อันป๋อ ครั้งนี้เจ้าทำให้เราประหลาดใจเป็นอย่างมากแล้ว ไม่คิดว่าดินแดนทางใต้ที่เป็นเช่นนั้นจะถูกเจ้าพัฒนาทำให้กลับมามีชีวิตชีวาได้”
เมื่อคำพูดจากปา
