มารถนั่งรถม้ามาถึงบริเวณนอกพระราชวังได้เท่านั้น แต่เมื่อเข้าสู่พระราชวังแล้ว ผู้ไม่ใช่ราชวงศ์หรือผู้ที่ไม่มีอภิสิทธิ์พิเศษก็ต้องเดินเท้าเข้าไป
เมื่อมาถึงหน้าพระราชวัง หลีเต้าและหยางหลินก็รีบลงจากรถม้าอย่างรวดเร็ว พ่อบ้านชราเป็นผู้รับผิดชอบในการนำรถม้าไปจอด หลังจากนั้นก็รอให้ทั้งสองคนออกจากราชสำนัก
“ท่านไท่ผิงกง!”
“ท่านหยาง!”
เมื่อหยางหลินปรากฏตัวขึ้น ไม่นานก็มีขุนนางหลายคนรุมล้อมเข้ามาหา
ในแคว้นต้าเฉียน แม้ว่าชุดขุนนางฝ่ายปกครองและฝ่ายทหารจะมีลักษณะคล้ายกัน แต่ลวดลายบนชุดนั้นแตกต่างกันอย่างมาก ชุดขุนนางฝ่ายปกครองมักปักลายนกและสัตว์ต่างๆ ส่วนชุดขุนนางฝ่ายทหารมักปักลวดลายสัตว์ร้าย ขุนนางที่เข้ามาทักทายหยางหลินล้วนแต่เป็นขุนนางฝ่ายทหารเป็นส่วนใหญ่ เมื่อพบกับขุนนางฝ่ายปกครองส่วนมากก็แค่พยักหน้าให้กัน และบางครั้งก็ถึงกับไม่ทักทายกันเลย ขุนนางบางคนที่สนิทกับหยางหลินมากกว่า เมื่อเห็นว่าข้างกายหยางหลินมีคนแปลกหน้าที่ไม่ได้สวมชุดขุนนาง แต่กลับสวมชุดเกราะเบาอยู่ ต่างก็มีสีหน้าสงสัย
“ท่านไท่ผิงกง ผู้นี้คือ…”
หยางหลินไม่ได้แนะนำเอง แต่กลับมองไปที่หลีเต้าแล้วถามด้วยรอยยิ้ม “จะให้ข้าแนะนำเจ้าหรือเจ้าจะแนะนำตัวเองดี?”
หลีเต้ายิ้มเล็กน้อยแล้วประสานมือคำนับผู้คนรอบข้าง “หลีเต้า”
“หลีเต้า?” เมื่อได้ยินชื่อที่ไม่คุ้นนี้ ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นก็ต่างนิ่งไป ทันใดนั้นเองก็มีคนในกลุ่มนึกขึ้นได้และอุทานด้วย
