ความตกใจ “ท่านก็คืออู่อันป๋อ หลีเต้า ผู้ที่ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าการดินแดนทางใต้คนนั้นใช่หรือไม่”
พวกเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับชื่อหลีเต้านี้ แต่หากว่าท่านอู่อันป๋อยังมีตำแหน่งผู้ว่าการดินแดนทางใต้ด้วย ก็จะเป็นเรื่องที่แตกต่างออกไป ช่วงเวลาที่ผ่านมาในราชสำนักได้มีการถกเถียงกันอย่างมากเกี่ยวกับเรื่องนี้
“ที่แท้ก็คือท่านอู่อันป๋อ นับเป็นเกียรติอย่างยิ่ง” เมื่อได้สติกลับมาทุกคนก็ต่างพากันแสดงมารยาทอย่างสุภาพ ไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าหยางหลิน แต่เป็นเพราะพวกเขาต้องการจะสร้างความสัมพันธ์อย่างจริงจัง
ประการแรกหลีเต้าเป็นขุนนางที่ได้รับยศมาจากสนามรบ เป็นขุนนางฝ่ายทหารอย่างแท้จริง ซึ่งโดยธรรมชาติแล้วก็อยู่ในฝ่ายเดียวกันกับพวกเขา อีกทั้งหลีเต้ายังอายุน้อยเช่นนี้ แม้อาจจะถูกขุนนางฝ่ายปกครองกีดกันเพียงเพราะว่าเกี่ยวข้องกับหยางหลิน แต่คนที่มีหูตาก็ล้วนมองออกว่าเขายังคงมีศักยภาพไร้ขีดจำกัด โดยสรุปคือให้สร้างสัมพันธ์ที่ดีก็เพียงพอแล้ว
ในไม่ช้าภายใต้การจัดการของหยางหลิน หลีเต้ากับขุนนางฝ่ายทหารเหล่านี้ก็ได้ทำความรู้จักกัน ส่วนเรื่องต่อจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าทั้งสองฝ่ายจะรักษาความสัมพันธ์กันอย่างไรแล้ว
“หึ! พวกคนหยาบช้า อยู่หน้าวังหลวงอันสง่างามแต่กลับกล้ามาสนทนากันอย่างไร้มารยาท ไม่มีท่าทีของการเป็นขุนนางเลยสักนิด”
ทันใดนั้นเองก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนาของพวกเขา เหล่าขุนนางฝ่ายทหารต่า
