นคนแรกก็เอ่ยทำลายความเงียบว่า
“พวกเจ้าอย่าคิดเหลวไหล นั่นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้”
“องค์หญิงหมิงเยวเพียงแค่เก็บตัวอยู่ในวังหลัง แต่ไม่ได้หมายความว่านางจะไม่ได้เดินไปเดินมาในนั้น”
“พวกเจ้าคิดว่าคนในวังตาบอดหรือไร ถึงได้จะมองไม่ออก ว่าองค์หญิงหมิงเยวที่ได้รับความโปรดปรานที่สุดตั้งครรภ์หรือไม่?”
“คงเป็นเพราะองค์หญิงหมิงเยวไม่คิดจะออกเรือนจริงๆ จึงได้มีเรื่องราวเช่นนี้ขึ้น”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็เห็นด้วยกับความคิดนี้
หลังจากหลี่เตาที่อยู่ไม่ไกลได้ฟังจบ เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่กลับรู้สึกผิดหวังอย่างบอกไม่ถูก พอคิดดูให้ดีโอกาสมันน้อยเกินไป ร่างกายที่ถูกสุราและกามราคะทำให้อ่อนแอปานนั้น จะมีโอกาสลงมือสำเร็จได้อย่างไร
จากนั้นหลี่เตาก็ยังคงฟังบทสนทนาของคนเหล่านั้นต่อไป
“เช่นนั้นแล้ว หากองค์หญิงหมิงเยวพูดแบบนี้แล้ว ฝ่าบาทจะทรงเห็นด้วยจริงๆ หรือ?”
“ตอนแรกฝ่าบาทก็น่าจะไม่เห็นด้วย แม้ว่าฝ่าบาทจะทรงรักและเอ็นดูองค์หญิงหมิงเยวมาก แต่ในเรื่องเช่นนี้พระองค์จะยอมอ่อนข้อได้อย่างไร”
“แล้วผลสุดท้ายเล่าเป็นอย่างไร?”
“ผลก็คือไม่รู้ว่าฝ่าบาททรงคิดอย่างไร แต่สุดท้ายก็ทรงเห็นด้วยกับการตัดสินใจขององค์หญิงหมิงเยว”
“น่าเสียดายจริง”
“บัดซบ! ล้วนต้องโทษปอบ้าสารเลวผู้นั้น โชคดีที่มันตายไปเสียก่อน มิเช่นนั้นข้าจะต้องหาทางไปประลองด้วยให้ได้”
อีกด้านหนึ่ง หลี่เตามีสีหน้าแปลกประหลาดไปชั่วขณะ
หลิวซิ่วเอ๋อร
