พาหลีเต้ามาถึงห้องโถงใหญ่ หลังจากจัดการให้บรรดาบุตรชายของตนแยกย้ายไปแล้ว ในห้องโถงใหญ่ก็เหลือเพียงแคหยางหลินและคณะของหลีเต้าเท่านั้น
หลังจากชงชาหนึ่งกาให้หลีเต้าด้วยตัวเองแล้ว หยางหลินก็เอ่ยปากว่า “ในเมื่อเจ้ามาถึงเมืองหลวงแล้ว เจ้าเตรียมจะเข้าเฝ้ารายงานตัวเมื่อใด?”
หลีเต้าหยิบถ้วยชาขึ้นมาดมกลิ่นก่อนจะจิบเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ท่านอาหยางคิดเห็นอย่างไร”
หยางหลินกล่าวว่า “ข้าคิดว่าควรรู้อีกสักสองสามวัน ถึงอย่างไรเจ้าก็เพิ่งมาถึง การเข้าเฝ้าครั้งแรกยังต้องแจ้งให้ฝ่าบาททรงทราบก่อน แล้วรอการจัดการของพระองค์”
หลีเต้าพยักหน้า “ได้ ท่านอาหยางจัดการเถิด”
ทันใดนั้นหยางหลินก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “เอ๋? เจ้าเพิ่งมาถึงเมืองหลวงคงยังไม่มีที่พักสินะ”
“ไม่เป็นไร คงใช้เวลาเพียงไม่กี่วัน ข้าจะไปหาโรงเตี๊ยมสักแห่งพักชั่วคราว ถึงอย่างไรข้าก็จำได้ว่าทางราชสำนักยังมีจวนของข้าอยู่หลังหนึ่ง”
“ไปพักโรงเตี๊ยมหรือ?” หยางหลินมองดูหลีเต้าและสตรีสามนางที่อยู่ด้านหลังเขาแล้วส่ายหน้าทันที “นี่ได้อย่างไร จะให้เจ้าพักโรงเตี๊ยมได้อย่างไรกัน”
ขณะที่พูดหยางหลินก็มองไปทางหยางเหยียนซึ่งกำลังถือกาน้ำชารินให้ตัวเองอยู่ด้านข้าง เขาพูดเสียงเย็นว่า “จะมาดื่มอะไรกัน รีบไปจัดเตรียมเรือนหลังหนึ่งให้อาหลีของเจ้าเร็ว”
“หา? ครับ!” เมื่อได้ยินคำว่า ‘อาหลี’ ในตอนแรกหยางเหยียนยังไม่ทันได้ตอบสนอง แต่พอรู้ตัวแล้วเขาก็ได้แต่รับคำอย่างจนใจ
“ไม
