เวลาเจ็ดวันผ่านไปในพริบตา ณ ประตูตะวันออกเมืองเทียนหนาน
หลังจากผ่านการทำความสะอาดมากว่าหนึ่งเดือน ซากปรักหักพังทั้งหมดได้กลายเป็นพื้นที่ราบเรียบ เหลือเพียงแค่การสร้างใหม่ขึ้นบนพื้นที่เท่านั้น
ในขณะนี้ ขบวนที่ประกอบไปด้วยกองทัพหมาป่าผู่ถูห้าร้อยนายได้หยุดอยู่บนพื้นที่โล่ง และไม่ไกลจากกองทัพหมาป่าผู่ถูมีเงาดำล้อมรอบเป็นวงกลมอยู่
กลุ่มเงาดำเหล่านี้ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นชาวบ้านธรรมดาในเมืองเทียนหนานนั่นเอง หลังจากรู้ว่าหลี่เตาจะเข้าเมืองหลวงเพื่อรายงานตัว พวกเขาก็รีบมาส่งทันที
เมื่อมองไปที่ขบวนรถ มีผู้กล้าหาญคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะตะโกนว่า
“ท่านผู้ว่าการ ท่านต้องกลับมาเร็วๆ นะขอรับ เมืองเทียนหนานอยู่ไม่ได้หากไร้ท่าน”
หลังจากเสียงนั้นดังขึ้น เสียงต่างๆ ก็ดังขึ้นตามมา
ในขบวนรถ หยางเหยียนที่เตรียมตัวจะเข้าเมืองหลวงพร้อมกับหลี่เตา เมื่อเห็นภาพนี้แล้วก็อดไม่ได้ที่จะรำพึงว่า
“หัวหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นชาวบ้านปฏิบัติต่อใครสักคนเช่นนี้”
แม้ว่าหยางเหยียนจะอายุมากกว่าหลี่เตาเกือบรอบ แต่คำว่าหัวหน้านั้นก็เรียกออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติ
“ไปเถิด ให้พวกเขากลับไปเถิด พวกเราสมควรออกเดินทางได้แล้ว”
“เข้าใจแล้ว”
หลังจากนั้น หลี่เตาก็ขี่เสี่ยวเฮยมาถึงด้านหน้าสุดของขบวนรถ จางเมิ่งและเสวี่ยปิงนำทหารผู่ถูจำนวนสิบนายรับผิดชอบนำทางอยู่ด้านหน้า ด้านหลังตามมาด้วยรถม้าหนึ่งคัน อีกด้านของรถม้ามีเสี่ยวไป่คอยติดตา
