โถง โบกมือไปมาอย่างไม่ใส่ใจ
เมื่อเห็นหลีเต้าไม่แม้แต่จะลุกขึ้นมาส่งตามมารยาท ในใจทั้งสามคนก็ยิ่งรู้สึกโกรธ พวกเขาทั้งสามคนคิดในใจว่า ‘เจ้าจงหยิ่งผยองไปเถิด รอข้ารายงานท่านอัครเสนาบดีแล้วทูลฝ่าบาทก่อน ดูซิว่าเจ้าจะเป็นผู้ว่าการดินแดนทางใต้ได้อีกนานเท่าใด’
เมื่อเห็นทั้งสามคนจากไปแล้วหลีเต้าจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้ เขามองไปที่โจวเซิงและเสวี่ยปิงก่อนจะกล่าวว่า “เอาละ พวกเจ้าก็ไปทำงานต่อเถิด”
ในขณะที่หลีเต้ากำลังจะเดินจากไป โจวเซิงก็ถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ “ท่านไม่กลัวหรือว่าเมื่อครบกำหนดสามปีแล้วท่านจะถูกย้ายออกจากดินแดนทางใต้” เกี่ยวกับประสบการณ์ของหลีเต้าหลังจากติดต่อกันมาหลายปี โจวเซิงเข้าใจดี หากปกครองดินแดนทางใต้ได้ไม่ดี ถูกย้ายก็ย้ายไป แต่ถ้าสุดท้ายแล้วสถานการณ์ของดินแดนทางใต้ถูกเปิดเผยออกไป คาดว่าคงมีคนไม่น้อยกระโดดออกมาเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ เขาไม่กล้าจินตนาการเลยว่าดินแดนทางใต้ที่ไร้หลีเต้าจะเป็นอย่างไร
“ย้ายออกหรือ?” หลีเต้ายิ้มบางพลางกล่าวว่า “ถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ จะย้ายก็ย้ายไปสิ”
แต่ก่อนที่โจวเซิงจะได้เอ่ยปาก เสวี่ยปิงที่อยู่ด้านข้างก็วางมือลงบนไหล่ของเขาและกล่าวว่า “ท่านรองเจ้าเมืองโจว ท่านคงไม่คิดว่าตำแหน่งผู้ว่าการดินแดนทางใต้ในตอนนี้ใครก็จะมานั่งได้หรอกนะ”
เมื่อได้ยินดังนั้นโจวเซิงก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วต้องสูดลมหายใจเย็นเฮือกใหญ่ เพราะเขาพบว่าสถานการณ์ดินแดนทางใต้ในปัจจุบั
