ทั่วทั้งดินแดนทางใต้ก็แทบไม่มีภัยแฝงใดๆ อีกต่อไป ตกอยู่ภายใต้การปกครองของจวนผู้ว่าการอย่างแท้จริง
ขณะที่หลีเต้ากำลังพักผ่อนอยู่นั้น ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นอย่างต่อเนื่องไม่ไกลจากเขา เฉินโหยว จางเหมิง และคนอื่นๆ พากันวิ่งมาพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล เมื่อเห็นร่องรอยโดยรอบตลอดทาง พวกเขาแต่ละคนก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเฮือก พลังการลงทัณฑ์จากสวรรค์ก่อนหน้านี้ช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน พวกเขาหวาดกลัวจนไม่มีแม้แต่คุณสมบัติที่จะเข้าใกล้ได้ แต่ยืนมองอยู่ที่ขอบนอกสุดเท่านั้น เมื่อกลุ่มคนมาถึงใจกลางของหลุมยักษ์พวกเขาก็เห็นหลีเต้านั่งอยู่ตรงนั้น
“หัวหน้า!” หลังจากเสียงเรียกดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง กลุ่มคนก็รีบเร่งมาถึงตรงหน้าหลีเต้าอย่างรวดเร็ว
“ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่” จางเหมิงถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง
หลีเต้าย้อนถาม “เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
จางเหมิงเกาศีรษะ “ดูเหมือนจะไม่เป็นอะไร”
“เป็นสิ”
“หา?” จางเหมิงพูดออกไปโดยไม่ทันคิด “เป็นอะไรหรือ?”
“เอาเสื้อผ้าของเจ้ามาให้ข้า”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นทุกคนจึงมองดูแล้วก็เข้าใจว่าทำไมหลีเต้าถึงนั่งอยู่บนพื้น ครูหนึ่งผ่านไปหลีเต้าสวมใส่เสื้อผ้าของจางเหมิงท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความประหม่าของทุกคน ส่วนจางเหมิงเองเขาห่มผ้าคลุมผืนหนึ่งพันรอบตัวอย่างสั่นเทาอยู่ท่ามกลางสายลม ก็ใครใช้ให้เขาเป็นฝ่ายทักทายก่อนเล่า
“หัวหน้า จะจัดการกับสิ่งนี้อย่างไรดี” ในตอนนั้
