นเองเสวี่ยปิงได้ถามขึ้นพลางมองไปยังซากศพของอวินอ่องที่อยู่ไม่ไกล
หลีเต้ามองดูแวบหนึ่ง “เก็บมันไว้ให้ดี หากเป็นเพียงแค่ผู้นำกองทัพสิบทิศธรรมดา ซากศพก็ไม่ได้มีความหมายอะไร มันเป็นเพียงผลงานชิ้นหนึ่งในการปกครองดินแดนทางใต้ของเขาเท่านั้น แต่หากบนตัวของผู้นำกองทัพสิบทิศยังมีตำแหน่งอวินอ่องอยู่ด้วย เรื่องก็จะน่าสนใจขึ้นมาทันที นี่ไม่ใช่แค่เรื่องภายในของดินแดนทางใต้อีกต่อไป สรุปคือนี่เป็นของขวัญชิ้นใหญ่”
หลังจากนั้นหลีเต้าก็มองไปรอบๆ เขาสังเกตเห็นซากปรักหักพังของเมืองเทียนหนานในปัจจุบัน “เฉินโหยว”
“ครับ”
“ข้าจำได้ว่าในสำนักเหวินหัวมีคนบางกลุ่มที่เคยเสนอปัญหาเกี่ยวกับการวางผังเมืองเทียนหนานไว้มากมาย ใช่หรือไม่”
“ใช่ครับ”
“ถ้าเช่นนั้นก็เรียกพวกเขากลับมา ถือโอกาสที่เมืองเทียนหนานกำลังบูรณะใหม่ให้พวกเขาจัดการความคิดดีๆ ของพวกเขาทั้งหมด และอีกอย่างเมืองเทียนหนานเดิมนั้นเล็กเกินไป ก็ถือโอกาสนี้ขยายออกไปอีกส่วนหนึ่งด้วยแล้วกัน”
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาสามวันก็ผ่านไปแล้ว ณ ลานเรือนว่างแห่งหนึ่ง หลีเต้าเอนกายอยู่บนเก้าอี้นอนอาบแดด หลิวซิ่วเอ๋อร์ยืนอยู่ด้านข้างค่อยพัดให้เขาพร้อมทั้งแกว่งเก้าอี้นอนเบาๆ ไปด้วย ส่วนเหมียวเมียวซินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะหินชงชาให้เขา จิ่วเอ๋อร์นั้นนั่งอยู่ข้างๆ ค่อยปอกผลไม้ให้เขา หลังจากปอกเสร็จแล้วยังป้อนให้ถึงปากด้วยมือนางอีก ส่วนตัวหลีเต้าเองเป็นเหมื
