ข้าใจในตัวเขาและไม่สามารถตอบสนองได้ทัน ก็เป็นเรื่องปกติที่จะถูกเขาสังหารด้วยกระบวนท่าเดียว
ในตอนนั้นเอง เมื่อทุกคนตั้งสติได้แล้วพวกเขาก็มองไปที่หลี่เตา จากนั้นจึงเห็นว่าบนหน้าอกของหลี่เตามีรอยรูเลือดปรากฏขึ้นมา
เมื่อสังเกตเห็นว่าสายตาของทุกคนจับจ้องไปที่หลี่เตา รอยยิ้มบนใบหน้าของเสี่ยวชิงจือก็ยิ่งชัดเจนขึ้น เพราะเขารู้ว่าพวกคนเหล่านี้จะต้องร่ำไห้ครวญครางด้วยความเจ็บปวดใจเมื่อเห็นผู้ว่าการของพวกเขาตาย
แตหลังจากผ่านไปสองสามลมหายใจ เขากลับพบว่าไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลย
หืม?
เสี่ยวชิงจือเพ่งมองดูและพบว่าแม้ทุกคนจะเห็นรูเลือดปรากฏขึ้นบนใจกลางอกของหลี่เตา แต่พวกเขากลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรกันมากนัก บางคนยังมองเขาอย่างเฉยเมยเสียด้วยซ้ำ
“พวกเจ้า…”
เสี่ยวชิงจือเพิ่งจะเอ่ยปาก แต่ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็แข็งค้าง
เจ็บอยู่ที่เดียว
เพราะหลี่เตาที่ควรจะ ‘ตาย’ ไปแล้วกลับขมวดคิ้วเล็กน้อยเอ่ยพึมพำกับตัวเอง
ม่านตาเสี่ยวชิงจือหดเล็กลง
“เจ้ายังไม่ตาย?”
หลี่เตาเงยหน้าขึ้น
“เจ้าคิดว่าข้าจะตายเพราะบาดแผลเล็กน้อยเช่นนี้หรือ?”
ทันทีที่คำพูดจบลง บาดแผลรูเลือดนั้นก็เริ่มบีบตัวเข้าหากัน เพียงชั่วพริบตาบาดแผลก็หายสนิท
บาดแผลเล็กน้อย?
เสี่ยวชิงจือตกตะลึง เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีผู้ที่ถือเอาหัวใจระเบิดเป็นเพียงบาดแผลเล็กน้อย แม้แต่กับผู้ที่อยู่ในระดับมหาราชาปรมาจารย์ก็ตาม ช่างไม่สมเหตุสมผลเลย
เขาเข้าใจว่ามีวิธีพิเศษบา
