“ข้าๆ ไม่เอาด้วยแล้ว!”
ภายใต้คมดาบของกองทัพหมาป่าผู่ถู ในที่สุดก็มีบางคนที่ทนไม่ไหวขึ้นมา
หากกองทัพหมาป่าผู่ถูมีความได้เปรียบเพียงแค่น้อยนิด พวกเขายังพอรับได้
คนตายไปกว่าหมื่นคน แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับไม่มีคนตายเลย มีเพียงแค่คนบาดเจ็บ เท่ากับไม่มีความสูญเสียอะไร
นี่จะให้พวกเขายอมรับได้อย่างไร หากสู้ต่อไปพวกเขาคงไม่มีทางชนะแน่
ร่างหนึ่งลอยขึ้นสู่อากาศ กระโดดเหาะไปยังจุดอ่อนด้านข้างของสนามรบ
เขาต้องการหนีออกจากสถานที่อัปมงคลนี้ ไม่ว่าจะเป็นผ่อวินอ๋องหรือความมั่งคั่งรุ่งเรือง เมื่ออยู่ต่อหน้าชีวิตแล้วล้วนแต่ไร้ค่าทั้งสิ้น
คิดจะหนีหรือ?
เมื่อสังเกตเห็นเหตุการณ์นั้น มือของหลี่เตาก็วางลงบนคันธนูไม้เหล็กที่อยู่ข้างๆ โดยไม่รู้ตัว
แต่ก่อนที่เขาจะได้ลงมือ เสี่ยวชิงจือที่อยู่ข้างอวิ๋นอ๋องก็ลงมือก่อนแล้ว
เพียงชั่วพริบตา เสี่ยวชิงจือก็ปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าคนผู้นั้น เขาขมวดคิ้วตวาดว่า
“กลับไป!”
“ข้าไม่อยากตาย ข้าไม่ทำแล้ว”
ไม่ทำแล้วหรือ?
สายตาของเสี่ยวชิงจือพลันเย็นเยียบ จากนั้นก็ตวัดฝ่ามือออกไปในอากาศ
ตูม!
ร่างของคนที่กำลังหนีแตกระเบิดทันที
เสี่ยวชิงจือมองไปยังผู้คนในสนามรบ
“ผู้ใดคิดหนี คนผู้นั้นจะได้รับจุดจบเช่นนี้”
ภาพนี้ทำให้ในใจของคนที่กำลังคิดจะหนีรู้สึกเย็นวาบ
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาย? แล้วจะเลือกอย่างไร?
ในขณะที่พวกเขากำลังตะลึงงัน กองทัพหมาป่าผู่ถูก็เหวี่ยงดาบสังหารอย่างไม่ลังเลเลย
เลือดมากมายหลั
