่งรินลงบนผืนดินนอกเมืองเทียนหนาน พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวน
สองชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ตูม!
ปรมาจารย์คนสุดท้ายที่ต่อต้านอยู่กลางดงรบ ถูกง้าวสั้นงากของสวีหู่ฟันขาดเป็นสองท่อน
จนถึงบัดนี้ กองทัพสิบทิศทั้งแปดหมื่นกว่าคนได้ถูกทิ้งไว้นอกเมืองเทียนหนาน ไม่มีใครรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว
เหลือเพียงอวิ๋นอ๋องและเสี่ยวชิงจือที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากสนามรบเท่านั้น
ที่นอกเมืองเทียนหนาน กองทัพหมาป่าผู่ถูสามพันนายมีกลิ่นอายสังหารแผ่ออกมาจากร่าง จิตวิญญาณกองทัพสีดำทมิฬรวมตัวกันเหนือศีรษะ พวกเขายิ่งทวีความแข็งแกร่งขึ้นภายใต้การนำของสวีหู่ สายตาของพวกเขาหันไปจับจ้องที่อวิ๋นอ๋องทันที
แปะๆๆ!
ทันใดนั้นอวิ๋นอ๋องก็อดไม่ได้ที่จะปรบมือ
“ช่างเป็นกองทัพหมาป่าที่ยอดเยี่ยมจริงๆ”
จางเมิ่งก้าวออกมาจากในกองทัพแล้วเอ่ยขึ้นอย่างตรงไปตรงมาว่า
“กองทัพของเจ้าตายหมดแล้ว ยังจะมีอารมณ์มาหัวเราะอีกหรือ? โชคดีที่ตอนนั้นไม่ใช่เจ้าที่ได้ขึ้นครองบัลลังก์ ไม่เช่นนั้นก็ไม่รู้ว่าเจ้าจะทำให้ตาเฉียนย่อยยับเพียงใด”
“กองทัพหรือ?”
อวิ๋นอ๋องส่ายหน้า
“เจ้าพูดผิดแล้ว พวกเขาเป็นเพียงแค่เครื่องมือเท่านั้น”
พอพูดถึงตรงนี้ เขายังกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงลึกลับว่า
“และข้ายังต้องขอบคุณพวกเจ้าด้วย”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนยกเว้นหลี่เตาต่างตกตะลึง
และอวิ๋นอ๋องก็ไม่ได้ให้คำอธิบายใดเพิ่มเติมอีก ชั่วขณะถัดมา พลังในร่างของอวิ๋นอ๋องก็พวยพุ่งออกมาอย่างรุนแรง
พร
