็ดตัวเสร็จและสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เขาก็มองไปที่หญิงสาวทั้งสามคน “อันที่จริงแล้วพวกเจ้าไม่จำเป็นต้องมาติดตามข้าทั้งวัน ตอนนี้ชายแดนทางใต้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว พวกเจ้าสามารถทำสิ่งที่ตัวเองชอบได้อย่างเต็มที่”
จิ๋วเออร์พูดขึ้น “คุณชาย แต่ข้าชอบอยู่ข้างกายท่านนี่เจ้าคะ”
หลิวชิวเอ๋อร์เอ่ยตาม “ข้าต้องปกป้องคุณหนูจิ๋วเออร์”
เหมียวเมี่ยวซินกล่าวปิดท้าย “ผู้อาวุโสของตระกูลสั่งให้ข้าคอยติดตามท่าน”
หลี่เต้ามองดูสายตาจริงจังของทั้งสามคนแล้วก็ได้แต่กล่าวอย่างจนใจว่า “ช่างเถอะ ตามใจพวกเจ้าก็แล้วกัน”
หลังจากนั้น หลี่เต้าก็เริ่มพักผ่อนในลานเรือน เพลิดเพลินกับการปรนนิบัติดูแลจากหญิงสาวทั้งสาม คอยฟังพวกนางสนทนากัน โดยพื้นฐานแล้วจะเป็นจิ๋วเออร์เพียงคนเดียวที่พูด ส่วนหลิวชิวเอ๋อร์บางครั้งก็จะเอ่ยขึ้นมาสักสองสามประโยค ส่วนเหมียวเมี่ยวซินนั้นนางเป็นเพียงผู้ฟังอย่างสมบูรณ์
แต่นางฟังอย่างตั้งใจมาก ทุกครั้งที่จิ๋วเออร์พูด นางจะมองด้วยสายตาที่แสดงออกถึงการยอมรับ ทำให้จิ๋วเออร์มีแรงใจที่จะพูดต่อไป
ในขณะที่หลี่เต้าคิดว่าเขาจะสามารถใช้ชีวิตอย่างสงบราบรื่นไปได้ทั้งวันเช่นนี้ ร่างของเสวี่ยปิงก็พลันปรากฏขึ้นที่นอกลานเรือนอย่างรีบร้อน
“หัวหน้า มีเรื่องด่วน!”
ไม่นานหลังจากนั้นที่ห้องโถงใหญ่ของจวนเขตนอก หลี่เต้านั่งอยู่บนที่นั่งประธาน ไม่นานโจวเซิงและทุกคนก็ถูกตามตัวมาอยู่ด้วยกัน
หลังจากคนสุดท้ายมาถึงห้องโถง บาง
