นะ รองหัวหน้าน่าจะจับคนพวกนี้มาตั้งนานแล้ว ให้ผู้บำเพ็ญเพียรขุดแร่สองปียังเร็วกว่าคนธรรมดาขุดยี่สิบปีเสียอีก ประหยัดเวลาไปได้ไม่น้อย”
อีกคนหนึ่งกล่าวว่า “เจ้าอย่าได้หยิ่งผยองนัก ในหมู่คนเหล่านี้มีผู้ที่เก่งกาจอยู่ไม่น้อย ระวังไว้ วันใดที่พวกเขาอดทนไม่ไหวแล้วอาจจะลงมือขึ้นมา”
“วางใจเถิด คนพวกนี้หวงชีวิตยิ่งกว่าพวกเรามากนัก อีกอย่างยังมีรองหัวหน้าอยู่ พวกเขาไมอาจก่อเรื่องวุ่นวายอะไรได้หรอก”
ในตอนนั้นเอง หนึ่งในสองคนดูเหมือนจะเห็นบางสิ่ง รีบตบอีกคนหนึ่งทันที
“เป็นอะไรไป”
“รองหัวหน้ามาแล้ว!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น อีกคนหนึ่งก็สะดุ้งโหยงทันที หลังจากลุกขึ้นหันหลังกลับ ก็เห็นชายผู้หนึ่งสวมเสื้อคลุมสีดำปักลวดลายงดงามเดินมาจากที่ไกล เมื่อเดินมาถึงข้างกายทั้งสองคน พวกเขาก็รีบทักทายอย่างเคารพทันที “รองหัวหน้า!”
“อืม”
ชายเสื้อคลุมสีดำมองปากบ่อเหมืองแวบหนึ่งแล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “ช่วงนี้เก็บได้เท่าไรแล้ว”
หนึ่งในพวกเขารีบล้วงสมุดบัญชีออกมาจากอกเสื้อแล้วดูอย่างรวดเร็วก่อนจะทำการรายงาน
“รายงานรองหัวหน้า พวกเราสกัดได้ประมาณหนึ่งพันชั่งขอรับ”
“หนึ่งพันชั่งหรือ? งั้นนำมาที่นี่เถอะ”
“ขอรับ”
ไม่นานหลังจากนั้น ทหารกองทัพสิบทิศหลายคนก็หามหีบใหญ่มาตรงหน้าชายเสื้อคลุมดำ เมื่อเปิดหีบออกดู แสงสีทองอันเจิดจ้าก็สะท้อนเข้าสู่สายตาของทุกคนทันที เห็นได้ชัดว่าในหีบนั้นบรรจุแท่งทองคำกองพะเนินไว้
แร่ที่คนพวกนี้ขุดคือ
