บนไหล่ทั้งสองข้างของเหมียวเมี่ยวซิน มีราชันกูหยกขาวและราชันกูงูสายฟ้าขดตัวอยู่
เนื่องจากตระกูลเหมียวได้รวบรวมสมาชิกที่เหลือทั้งหมดเข้าด้วยกันแล้ว เหมียวเมี่ยวซินจึงต้องรับหน้าที่สองตำแหน่งในคนเดียว คอยดูแลราชันกูทั้งสองตนไปพร้อมกัน
ด้วยการครอบครองราชันกูถึงสองตน นางจึงนับว่าเป็นยอดฝีมืออันดับสองของจวนผู้ว่าการรองจากหลี่เต้า
“ในเมื่อพวกเจ้าอยู่ที่นี่พอดี ก็ไปที่ห้องโถงใหญ่ของจวนเขตนอกเถิด ข้ามีเรื่องที่ต้องพูดสักหน่อย” หลี่เต้าเอ่ยขึ้น
ไม่นานหลังจากนั้น ทั้งสี่คนก็มาถึงห้องโถงใหญ่ของจวนเขตนอก ในเวลาเดียวกันหลี่เต้าก็ได้ออกคำสั่งเรียกตัวเฉินโหยวและคนอื่นๆ มา
หลังจากผ่านไปหนึ่งก้านธูป ร่างกลมป้อมร่างหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาในห้องโถงจากด้านนอกอย่างรวดเร็ว
“หัวหน้า ข้าคิดถึงท่านจะแย่อยู่แล้ว!”
เมื่อร่างนั้นเห็นหลี่เต้า ก็พุ่งตรงเข้ามาหวังจะกอดในทันที ในชั่วขณะถัดมาเท้าข้างหนึ่งก็เตะออกไป
ร่างนั้นมาเร็วเท่าไรก็ถูกปัดออกไปเร็วเท่านั้น เมื่อเห็นภาพนี้ จิ๋วเออร์และคนอื่นๆ ก็อดหัวเราะไม่ได้
“แคก แคก!”
ไม่นานนัก เสิ่นชานก็ปรากฏตัวในห้องโถงใหญ่อีกครั้ง แต่คราวนี้เขาจำบทเรียนได้แล้ว ไม่กล้าขอกอดอีก
หลี่เต้ามองสำรวจเสิ่นชานตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วยิ้มบางๆ กล่าวว่า “ดูเหมือนตอนนี้เจ้าจะใช้ชีวิตสบายดีนะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสิ่นชานก็มองเสื้อผ้าอาภรณ์หรูหราบนร่างที่อ้วนขึ้นของตัวเองแล้วพูดอย่างร่าเริงว่า “
