อเพียงระดับมหาราชาปรมาจารย์ขั้นสูงสุดและระดับกึ่งเทพมนุษย์เท่านั้น
พอคิดถึงตรงนี้หลี่เต้าก็อดพึมพำไม่ได้ว่า “หรือว่าคราวหน้าที่ได้พบอาจารย์ฉู่ ควรจะประลองกับเขาดูสักตั้ง”
ท้ายที่สุดแล้วในบรรดาคนที่เขารู้จักตอนนี้ ก็มีเพียงท่านผู้นี้เท่านั้นที่สามารถประลองกับเขาได้
หลี่เต้าเปิดประตูห้องและสูดหายใจลึก เพื่อสร้างวิชาฝึกร่างกายเขาได้ปิดด่านมานานหลายเดือน ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยกล้าคิดมาก่อน
“คุณชาย ท่านออกจากการปิดด่านแล้ว!”
เขายังไม่ทันได้ทำอะไร เสียงดีใจของจิ่วเออร์ก็ดังขึ้นมาก่อนแล้ว
ไม่นานนัก ร่างนุ่มนิ่มก็แนบเข้ามาที่แขนของเขา
“สาวน้อยผู้นี้ ข้าเพิ่งออกจากการปิดด่านเจ้าก็มาเกาะข้าเสียแล้ว”
หลี่เต้าหันไปมองจิ่วเออร์ เวลาผ่านไปสองปีครึ่ง จิ่วเออร์ได้เปลี่ยนจากเด็กหญิงผมเหลืองกลายเป็นสาวงามสง่า พูดง่ายๆ ก็คือนางได้วิวัฒนาการจาก ‘พอดูได้’ กลายเป็น ‘ดูดีมาก’ แล้ว แต่นิสัยยังคงเหมือนเดิมไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก
“ใครใช้ให้ท่านปิดด่านนานขนาดนั้น”
แม้จะบ่นแต่จิ่วเออร์ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ นางกลับกอดแน่นยิ่งขึ้นอีก แน่นจนร่างกายเปลี่ยนรูปไปแล้ว
“ท่านผู้มีพระคุณ”
“คุณชาย”
ในเวลานั้นเอง เสียงทักทายของหลิวชิวเออร์และเหมียวเมียวชินก็ดังขึ้นจากด้านข้าง หลี่เต้าจึงหันไปมองทั้งสองคนตามไปด้วย เช่นเดียวกับจิ่วเออร์ เวลาสองปีครึ่งทำให้พวกนางเปลี่ยนแปลงไปมาก ปัจจุบันหลิวชิวเออร์สวมชุดรัดกุม มัดผมหางม้าส
