เยว่ยังไม่รู้สึกอะไร เพราะนั่นคือแซ่ของนางกับจีหมิงเยว่ แต่แซ่สุดท้าย…
จีหมิงเยว่ยิ้มพลางกล่าว “ที่จริงเจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลใจ แค่ตั้งชื่อที่เข้ากับทั้งสามแซ่ก็พอแล้ว ใครกันเล่าที่กำหนดว่าคนหนึ่งจะมีได้แค่ชื่อเดียว”
ในขณะที่องค์หญิงหมิงเยว่กำลังครุ่นคิด เด็กหญิงตัวน้อยที่อยู่ด้านข้างก็พลันมีความเคลื่อนไหว เมื่อลืมตาขึ้นมาดวงตากลมโตก็มองสำรวจรอบข้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เมื่อเห็นองค์หญิงหมิงเยว่ ใบหน้าเล็กซึ่งงดงามดังหยกก็มีความยินดีอย่างชัดเจน
“อา… อา…”
แม้ว่าจะดูเหมือนมีอายุสองสามขวบแล้ว แต่ไม่ว่าจะเก่งกาจเพียงใดก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเรียนรู้การพูดตั้งแต่อยู่ในท้อง
องค์หญิงหมิงเยว่มองดูเสี่ยวอวี้เออร์ที่กำลังเอาตัวเข้ามาชิดใกล้นาง ที่เพิ่งเผชิญหน้ากับเด็กเป็นครั้งแรก เหมือนจะงุนงงไม่รู้ต้องทำอย่างไร
“เสี่ยวอวี้เออร์เป็นอะไรไป”
“อืม… อาจจะหิวนมแล้วกระมัง”
“อา!”
ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องหนึ่ง ณ จวนผู้ว่าการเมืองเทียนหนาน
หลี่เต้าที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงพลันลืมตาขึ้น มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมหน้าอกตรงตำแหน่งหัวใจโดยไม่รู้ตัว
เมื่อครู้นี้จู่ๆ หัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นมาราวกับรับรู้ถึงบางสิ่ง ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก แต่หลังจากที่เขาตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว กลับพบว่าตัวเองไม่มีความผิดปกติใดๆ
เกิดอะไรขึ้นกันแน่ หรือว่านี่เป็นความฝันกระมัง?
แต่ว่าด้วยพลังที่แข็งแกร่งของเขาแล้ว แม้
