หนึ่งเดือนต่อมา พระราชวังต้าเฉียน ตำหนักหมิงเยว่
ภายในศาลาริมสระน้ำแห่งหนึ่ง หลังจากให้นางกำนัลรอบข้างแยกย้ายกันไปแล้ว องค์หญิงหมิงเยว่ก็พิงร่างอรชรของนางเข้ากับราวระเบียง ในมือถือเหยื่อล่อให้อาหารปลาหลี่ในสระน้ำ
เมื่อโยนเหยื่อล่อชิ้นสุดท้ายออกไปแล้ว นางจึงค่อยๆ หมุนตัวกลับอย่างระมัดระวัง รอจนกระทั่งนั่งได้มั่นคงแล้วจึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของนาง “เจ้าไม่จำเป็นต้องระวังถึงเพียงนี้ ลูกของพวกเราไม่ได้บอบบางขนาดนั้น”
หลังจากได้ยินเสียงของจีหมิงเยว่ องค์หญิงหมิงเยว่ก็กล่าวอย่างจริงจังว่า “เช่นนั้นไม่ได้ หากเกิดปัญหาอะไรขึ้นมาล่ะ”
ในสายตาของคนภายนอก ท้องของ องค์หญิงหมิงเยว่ยังคงแบนราบเช่นเดิม แต่ความจริงแล้วมีเพียงองค์หญิงหมิงเยว่และจีหมิงเยว่ในห้วงความคิดของนางเท่านั้นที่รู้ว่า ท้องของพวกนางตอนนี้นูนขึ้นมาแล้ว
จีหมิงเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงยั่วเย้าอย่างมีเสน่ห์ว่า “ตอนแรกเป็นเจ้าไม่ใช่หรือที่คิดอยากจะกำจัดเด็กคนนี้? แล้วตอนนี้เล่าเกิดเสียดายขึ้นมาแล้วหรือ?”
เมื่อได้ยินดังนั้นองค์หญิงหมิงเยว่ก็รีบเอ่ยทันทีว่า “ข้าแค่พูดไปอย่างนั้นเอง ไม่เคยคิดจะกำจัดลูกจริงๆ หรอก”
เมื่อพูดขบนางก็ลูบท้องโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่ากำลังนึกถึงสิ่งใดอยู่ ใบหน้าจึงได้ปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยนขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
ทันใดนั้นองค์หญิงหมิงเยว่พลันนึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้จึงถามว่า
