“พี่จี ตอนนี้ข้าตั้งครรภ์มาเกินหนึ่งปีแล้ว แต่ยังไม่มีทีท่าว่าเด็กจะคลอดออกมา แล้วเมื่อใดจึงจะคลอดออกมาได้?”
จีหมิงเยว่เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงเบาว่า “น่าจะอีกกว่าสองปี”
“กว่าสองปี? นานขนาดนั้นเลยหรือ” องค์หญิงหมิงเยว่พึมพำ
“หรือว่าเจ้าอยากจะตั้งครรภ์สิบเดือนแล้วคลอดออกมาไม่ได้หรือ?”
“หากเป็นเช่นนั้นจริง เจ้าคิดว่าเด็กคนนี้จะสามารถเลี้ยงดูอยู่ข้างกายเจ้าได้หรือ? ไม่ว่าผู้ใดก็คงจะคาดเดาได้ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของใคร ดังนั้นการรออีกกว่าสองปีนี้ก็เพื่อให้อาการแก่เจ้า”
“โอกาส? โอกาสอะไร?”
“โอกาสในการสร้างตัวตนให้กับเด็กคนนี้”
หลังจากที่ทั้งสองคนได้สนทนากันในห้วงความคิดอยู่ชั่วครู่ นางกำนัลคนหนึ่งก็เดินมาที่ศาลาแล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “องค์หญิง คุณหนูสามตระกูลเถี่ยมาขอเข้าพบเพคะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นองค์หญิงหมิงเยว่ก็มีสีหน้าตกตะลึงเล็กน้อย ก่อนจะเผยรอยยิ้มแห่งความยินดีออกมา “เชิญซานเหนียงเข้ามาเร็วเข้าเพคะ”
เนื่องจากปัญหาสุขภาพ นางจึงไม่สามารถออกจากวังได้อย่างอิสระเหมือนในอดีต จนทำให้ตอนนี้นางได้แต่หลบอยู่ในวังลึก ดังนั้นเมื่อได้ยินว่าสหายสนิทมาเยี่ยม นางจึงรู้สึกดีใจอย่างมาก
ไม่นานนักร่างของเถี่ยซานเหนียงก็ปรากฏขึ้นในลานเรือน
“ซานเหนียงเจ้ามาแล้ว”
“คารวะองค์หญิงเพคะ”
องค์หญิงหมิงเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ เวลาส่วนตัวเรียกข้าว่าหมิงเยว่ก็พอ”
“ได้เพคะ องค์
