ัก เจ้าไม่จำเป็นต้องระมัดระวังถึงเพียงนี้ อย่างไรเสียทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปแล้ว”
แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่มือของนางกลับลูบท้องตนเองโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นว่าองค์หญิงหมิงเยว่อนุญาต ซานเหนียงก็พยักหน้าแล้วเริ่มเล่าต่อ
“ท่านไม่รู้หรอก ตอนพบกันครั้งแรก โหยวเออร์เด็กหญิงคนนั้นก็หลงใหลเขาแล้ว ยังเกาะติดให้อีกฝ่ายเล่านิทานเรื่องหนึ่งชื่อว่า ‘ชายผู้เร่ร่อน’ อีกด้วย”
“พูดตามตรง ข้าก็ยังไม่เข้าใจว่านิทานเรื่องนั้นเกี่ยวข้องอะไรกับการเร่ร่อน เรื่องราวไม่เลวเลย ข้าจะเล่าให้เจ้าฟัง”
