นอกเมืองเทียนหนาน รถม้าที่ผ่านความยากลำบากมาหลายคันค่อยๆ แล่นมาจากที่ไกลเมื่อมาถึงประตูเมืองรถม้าก็หยุดลง
คนขับรถหันไปพูดกับคนด้านหลังว่า “ท่านผู้มีเกียรติทั้งหลาย พวกเรามาถึงเมืองเทียนหนานแล้ว พวกท่านสามารถลงจากรถได้”
ไม่นานนัก ผู้คนในรถม้าก็ทยอยลงมาทีละคน มีทั้งคนชรา วัยกลางคน และคนหนุ่ม
คนที่มีสายตาเฉียบแหลม มองเพียงปราดเดียวก็สามารถบอกได้ว่า คนเหล่านี้แตกต่างจากคนทั่วไป ราวกับว่าพวกเขาไม่เข้ากับสภาพแวดล้อมรอบข้าง
ยิ่งไปกว่านั้น ถึงแม้จะเป็นคนที่เดินทางมาด้วยกัน แต่เมื่อมองหน้ากันแล้วกลับแค่นเสียงเย็นชาใส่กัน แทบไม่มีการพูดคุยกันเลย
“ที่นี่คือเมืองเทียนหนานหรือ?”
ในตอนนั้นเอง มีเสียงของชายชราดังขึ้นข้างรถม้าคันกลางเมื่อได้ยินเสียงนั้น ทุกคนก็หันไปมองพร้อมกับโค้งคำนับกล่าวว่า “อาจารย์”
“พอเถอะ”
ชายชราโบกมือ “พวกเราออกจากสำนักเรียนกันแล้ว ไม่ต้องเป็นทางการนักก็ได้”
มีคนเอ่ยปากขึ้นว่า “ท่านอาจารย์ ทั้งๆ ที่ฝ่าบาทให้ท่านอยู่ในสำนักศึกษาต่อไป ทำไมท่านถึงยืนกรานจะออกมากับพวกเรา?”
“ใช่แล้ว พวกเราจำเป็นต้องออกมา แต่ท่านอาจารย์มิใช่”
ชายชราจ้องมองทุกคนด้วยสายตาดุดัน แล้วพูดอย่างหงุดหงิด “ก็เพราะพวกเจ้าตัวแสบนี่แหละ ดินแดนทางใต้อันตรายนัก ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวพวกเจ้าจะก่อเรื่อง เจ้าคิดว่าข้าอยากมาหรือ?”
“อีกอย่าง พวกเจ้าไปกันหมดแล้ว สำนักเหวินหัวเหลือข้าอยู่คนเดียวจะมีความหมายอะไร หรือจะให้ข
