การจัดสรรคนกลุ่มนี้ให้กับหลี่เต้าเหมือนจะไมค่อยยุติธรรมเท่าไรนักแต่หากไม่จัดสรรพวกเขาไปก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
“หากเลื่อนไปปีหน้าได้ก็คงจะดี ถึงตอนนั้นการสอบขุนนางฤดูใบไม้ผลิเสร็จสิ้น อาจจะแก้ปัญหานี้ได้”
ฮองเต้อดพึมพำกับตัวเองไม่ได้ในตอนนี้ทุกคนต่างรู้ดีว่าฮองเต้ไม่ต้องการปล่อยพวกคนจากสำนักเหวินหัวออกไป
หลิวเผยเห็นฮองเต้เงียบไปจึงหันไปส่งสายตาให้ซุนเชียน
ซุนเชียนพยักหน้าแล้วก้าวออกมาอย่างกระตือรือร้น “ฝ่าบาท ในความเห็นของข้า หากสามารถส่งขุนนางจากสำนักเหวินหัวไปยังชายแดนใต้ได้ จะมีประโยชน์อย่างมาก”
“หืม? มีประโยชน์อย่างไร?”
ซุนเชียนประสานมือคำนับ “ขุนนางจากสำนักเหวินหัวล้วนถือตัวสูงส่ง แม้จะมีความสามารถแต่ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์ ยึดตนเองเป็นศูนย์กลาง และมักมีความคิดที่ไม่สอดคล้องกับความเป็นจริง”
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ไม่เสียหายที่จะส่งพวกเขาลงไปชายแดนใต้เพื่อขัดเกลาความคิดของพวกเขา
บางทีหลังจากผ่านการขัดเกลาและเข้าใจความเป็นจริงแล้ว พวกเขาอาจจะใช้ความสามารถของตนในทางที่ถูกต้องได้”
“เป็นเช่นนี้ย่อมดีกว่าปล่อยให้พวกเขาวางงานอยู่เปล่าๆ”
เมื่อคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา บรรดาขุนนางฝ่ายปกครองต่างพากันพยักหน้าแสดงความเห็นด้วย
ในทางกลับกัน สีหน้าของหยางหลินกลับไม่สู้ดีนัก เพราะเขาก็รู้ดีว่าคนในสำนักเหวินหัวเป็นคนแบบไหน
จะว่าอย่างไรดี
ได้แต่บอกว่าทุกอย่างที่ซุนเชียนพูดล้วนถูกต้อง เขาไม่มีอะไรจะพูดอีก
หลัง
