ไม่นานนัก ทุกคนก็กลับมาถึงจวนผู้ว่าการ ภายในห้องโถงใหญ่
โจวเซิงถาม “ท่านผู้ว่าการ สองเดือนที่ผ่านมาได้ผลเป็นอย่างไรบ้าง?”
หลี่เต้าวางถ้วยชาลง จากนั้นก็พูดขึ้นอย่างเชื่องช้า “ยกเว้นกองทัพสิบทิศและตระกูลอู่ กลุ่มอิทธิพลที่เหลือถอนรากถอนโคนเกือบหมดแล้ว”
โจวเซิงพยักหน้า “ตระกูลอู่ ตั้งแต่ปรากฏตัวก็มักจะซ่อนหัวโผล่หาง แทบไม่เคยปรากฏตัวอย่างเปิดเผย ไม่กี่ครั้งที่ปรากฏตัว ก็ถูกท่านผู้ว่าการกำจัดตั้งแต่ยังไม่ทันงอกงาม คาดว่าพวกเขาคงซ่อนตัวไปนานแล้ว ตั้งแต่ก่อนที่ท่านจะทำลายสำนักปีศาจเลือด”
“กองทัพสิบทิศก็เช่นกัน พวกเขาคงซ่อนตัวไปแล้ว ในเทือกเขาหมื่นลี้นั้นกว้างใหญ่มาก หากพวกเขาต้องการหลบซ่อน การจะค้นหาพวกเขาอาจจะยากสักหน่อย”
หลี่เต้ากล่าว “ไม่เป็นไร ถ้าพวกเขาอยากซ่อนก็ปล่อยให้ซ่อนไป สักวันพวกเขาจะโผล่ออกมาเอง”
สุภาษิตกล่าวไว้ว่า สุนัขเลิกกินอาจมไม่ได้ หลี่เต้าไม่เชื่อว่าคนพวกนี้จะยอมกลืนความอัปยศที่เขาให้ไว้ คนพวกนี้แปดส่วนคงกำลังวางแผนอะไรบางอย่างลับๆ
แต่เขาก็ไม่อยากสนใจมากนัก เพราะราชสำนักให้เวลาเขาสามปี เขาไม่อาจวุ่นวายกับพวกนั้นตลอดเวลาได้ อย่างไรเสีย ใช้ช่วงเวลาที่จวนผู้ว่าการกำลังมีอิทธิพลสูงนี้ ปฏิรูปดินแดนทางใต้ให้ดีเสียหน่อย
พอคิดมาถึงตรงนี้ หลี่เต้าก็เงยหน้าขึ้นสั่งว่า “โจวเซิง เจ้าไปเขียนประกาศฉบับหนึ่ง ให้คล้ายกับประกาศที่เคยออกในเมืองเทียนหนานครั้งก่อน แล้วติดประกาศไปทั่วทุกพื
