ธ์เซียนเทียนขั้นปลายในเวลาอันสั้นนั้นเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมมากแล้ว แต่เมื่อเทียบกับหลี่เต้านางยังไปไม่ถึงไหนเลย
พอคิดถึงตรงนี้เถี่ยซานเหนียงก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า “ดูเหมือนว่าอีกไม่นานท่านก็จะได้เป็นผู้ว่าการดินแดนทางใต้ที่แท้จริงแล้ว”
หลี่เต้ายิ้มบางพลางกล่าว “หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”
“ไม่ต้องหวังหรอก ซานเหนียงเชื่อมั่น” เมื่อเถี่ยซานเหนียงเห็นผู้คนรอบข้างมากันมากขึ้นเรื่อยๆ จึงกล่าวว่า “พี่ชายหลี่กลับมาอย่างปลอดภัยข้าก็วางใจแล้ว ข้าจะพาโหยวเอ่อร์ไปก่อนล่ะ”
“เดินทางปลอดภัย”
หลังจากมองแผ่นหลังของเถี่ยซานเหนียงหายลับไปแล้ว หลี่เต้าก็รู้สึกถึงบางสิ่ง เมื่อเหลียวมองไปด้านข้างก็เห็นจิ่วเอ๋อร์กำลังมองเขาด้วยสีหน้าเคืองน้อยๆ “พอเถอะ พวกเราเป็นเพียงสหายเท่านั้น”
เพียงสหาย? จิ่วเอ๋อร์ไม่ใช่คนโง่ ตอนนี้ทั้งสองอาจเป็นเพียงสหายแต่วันพรุ่งนี้ความสัมพันธ์อาจเปลี่ยนไปก็ได้ แต่จิ่วเอ๋อร์ก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผล นางเข้าใจดีถึงสถานะของตนเอง นางเพียงหวังว่าสตรีที่จะมาเป็นนายหญิงของบ้านหลังนี้ในอนาคตจะมีน้ำใจกว้างขวางสักหน่อย สามารถรับนางซึ่งเป็นเพียงบ่าวผู้ต่ำต้อยคนหนึ่งไว้ได้
ไม่นานหลี่เต้าก็กลับมาที่ห้องโถงใหญ่ หลังจากนั้นโจวเซิงและคนอื่นๆ ที่อยู่ในจวนผู้ว่าการก็มาถึง หลี่เต้าหันไปมองโจวเซิงแล้วกล่าวว่า “ในช่วงที่ข้าพาคนออกไปนั้น เมืองเทียนหนานไม่มีปัญหาอะไรใช่หรือไม่?”
“รายงานท่านผู้ว่าการ ทุกอย่างเรีย
