งคับควบคุมพลังอำนาจสวรรค์ที่เกินกำลังของตน พลังสวรรค์ก็เริ่มย้อนกลับมาทำร้ายเขา คาดว่าเขาคงต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะฟื้นตัวได้
แต่อย่างไรก็ตาม สุดท้ายเขาได้รับชัยชนะมานั่นก็ดีแล้ว พอคิดถึงตรงนี้เฉินหยางก็เงยหน้ามองหลี่เต้าที่ร่างกายขาดหายไปเกือบครึ่งแล้วอดทนต่อความเจ็บปวดจากการสะท้อนกลับ ก่อนจะหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
“เจ้าไม่ใช่ตั้งรับเก่งหรอกหรือ? ตั้งรับต่อไปสิ! ข้าผู้เป็นเจ้าสำนักขอบอกเจ้าไว้ สำหรับผู้ที่กล้าล่วงเกินสำนักปีศาจเลือดของข้า ข้าจะต้องสังหารให้ได้!”
เหตุการณ์นี้ทำให้จางเมิ่งและคนอื่นๆ ต้องกัดฟันด้วยความโกรธแค้น
“แค่ก แค่ก!” หลังจากเสียงไอดังขึ้นอีกครั้ง เฉินหยางก็เงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ เมื่อเห็นกองทัพหมาป่าฝูถูและตระกูลเหมียว เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงอาฆาตว่า “เขาตายแล้ว พวกเจ้าก็จะ…”
ฉึก!
ขณะที่พูดได้เพียงแค่ครึ่งเดียว ก็มีเสียงอาวุธแทงทะลุเนื้อดังขึ้น ทำให้ม่านตาของเฉินหยางหดเล็กลง คำพูดที่เหลือไม่อาจเอ่ยออกมาได้อีก ในตอนนี้ผู้คนรอบข้างเมื่อมองเห็นสถานการณ์ชัดเจนก็ต่างพากันเปลี่ยนสีหน้า
เมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดบนร่างกาย เฉินหยางก็ค่อยๆ ก้มหน้าลงมอง เห็นเพียงง้าวยาวสีดำที่สลักลวดลายมังกรแทงทะลุทรวงอกของเขา หัวง้าวทั้งหมดแทงทะลุร่างของเขา
เฉินหยางเงยหน้าขึ้นมองตามแนวง้าว จากนั้นก็เห็นภาพที่ทำให้เขารู้สึกสยองขวัญ เพราะคนที่แทงเขาไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นหลี่เต้าที่ก่อนหน้านี้เขาได้ตั
