เจียงเสวียนเจินมองเจียงเสวียนเหนียน นัยน์ตาสั่นไหวเล็กน้อย ท่ามกลางฟ้าดินที่มืดสลัว ดวงตาของพี่น้องทั้งสองมีเพียงกันและกันเท่านั้น เจียงเสวียนเหนียนที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงเผยรอยยิ้ม กล่าวว่า “เสวียนเจิน หากคิดจะกอบกู้แคว้นอีกครั้ง จะอาศัยเพียงอารมณ์ไม่ได้ วันนี้พี่จะเป็นคนส่งเจ้า”
ณ ตำแหน่งไกลออกไป อันฉางพุ่งขึ้นฟ้า ทั่วกายเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด สภาพย่ำแย่อย่างยิ่ง จูควงจี้ก็พุ่งออกจากซากปรักหักพังเช่นกัน สภาพย่ำแย่ไม่ต่างกัน ทั้งคู่มองเจียงเสวียนเหนียนด้วยความไม่อยากเชื่อ
“นั่นคือพลังอะไรกัน!” จูควงจี้ร้องอย่างตกตะลึง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวั่นเกรง อันฉางสีหน้าเคร่งขรึม แม้อยู่ข้างเจียงเสวียนเหนียนมานานแต่เพิ่งเคยสัมผัสพลังเช่นนี้เป็นครั้งแรก
เห็นเพียงเจียงเสวียนเหนียนยกมือซ้ายแล้วค่อยๆ หันไปทางพวกเขา เงากระบี่สีน้ำเงินก็ลอยขึ้นตาม กระบี่ชี้ไปยังทั้งสอง… กระบี่เทพจิตวิญญาณ!
เจียงเสวียนเหนียนจ้องมองเจียงเสวียนเจิน กล่าวว่า “เสวียนเจิน จากนี้ฝากใต้หล้าไว้กับเจ้า จำไว้ รากฐานอันยิ่งใหญ่ของต้าจิ่งจะต้องไม่สูญสิ้น!”
ตูม! กระบี่เทพจิตวิญญาณฟาดฟันออกไป พลังไม่อาจต้านทานได้!
จูควงจี้หลบโดยสัญชาตญาณ อันฉางเบิกตากว้าง พยายามเปล่งเสียงออกมาแต่ถูกกระบี่เทพจิตวิญญาณแทงทะลุในคราเดียว ร่างแหลกเป็นผงปลิวหายไปกับสายลม
กระบี่เทพจิตวิญญาณพุ่งเข้าใส่จูควงจี้ต่อ! จูควงจี้หันกลับไปเห็นอันฉางถูกสังหาร ดวงตา
