เบิกกว้างด้วยความตกใจ เขายกมือสองข้างฟาดออกไปโดยสัญชาตญาณ พลังปราณที่พลุ่งพล่านแปรเปลี่ยนเป็นมังกรหนึ่งตัว เสียงคำรามดังกึกก้อง มังกรคำรามสะเทือนเก้าสวรรค์!
โครม!!
กระบี่เทพจิตวิญญาณทะลวงพลังปราณรูปร่างมังกร กระบี่เดียวทะลุผ่านร่างของจูควงจี้ ทำลายร่างกายเขาจนสิ้นสูญ สลายกลายเป็นธุลี สังหารศัตรูร้ายกาจสองคนติดต่อกัน กระบี่เทพจิตวิญญาณก็สลายไป
เจียงเสวียนเหนียนไม่ได้มองจูควงจี้หรืออันฉางเลยตั้งแต่ต้นจนจบ เขาเพียงเงยหน้ามองเจียงเสวียนเจิน เจียงเสวียนเจินเหมือนจะรู้สึกถึงบางอย่าง ใบหน้าถึงกับเปลี่ยนสี รีบพุ่งเข้าไปหาเจียงเสวียนเหนียน
เจียงเสวียนเหนียนยกมือขวาขึ้น สูดลมหายใจเบาๆ แล้วชักกระบี่เล่มหนึ่งจากซากปรักหักพังข้างๆ มาทะลวงหน้าอกของตนทันที
“ไม่…!” ดวงตาของเจียงเสวียนเจินเต็มไปด้วยเลือด เขารีบเข้ามาหา พยายามห้ามเลือดให้ เจียงเสวียนเหนียนยิ้มเศร้าพลางกล่าวว่า “อย่าพยายามเลย จากนี้ไปเจ้าก็คือโอรสสวรรค์…”
เจียงเสวียนเจินกัดฟัน “เหตุใดกัน ในเมื่อเรายังมีทางหนีออกไปได้…”
“หนีไม่พ้นหรอก… สมบัติที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ใช้ได้เพียงปกป้องชีวิต มิอาจฝ่าวงล้อม… เสวียนเจิน เราจะบอกเจ้าเรื่องหนึ่ง ต้องจำไว้ให้ดี…” แววตาของเจียงเสวียนเหนียนเริ่มพร่าเลือน แต่เขายังคงกล่าวเบาๆ ต่อไป
ใบหน้าของเจียงเสวียนเจินเต็มไปด้วยน้ำตา แต่เมื่อได้ยินถ้อยคำถัดมา เขาถึงกับตกตะลึง “เป็นไปได้อย่างไร… ในเมื่อเขาคือบรรพบุ
