งร้ายกาจเหมือนเดิม แต่เจ้าก็เดาถูก ข้าอยู่ทางเหนือไม่ได้จริงๆ”
“ดูเหมือนท่านจะมีความก้าวหน้ามาก” เสิ่นซานกล่าว
“ถูกต้องแล้ว หัวหน้าสามารถไต่เต้ามาถึงตำแหน่งปัจจุบันได้ เจ้าก็คงไม่เลวเหมือนกันสินะ ไม่ทราบว่าดำรงตำแหน่งอยู่ที่ใดหรือ?”
เพียงไม่กี่ประโยคง่ายๆ เสิ่นซานก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อทันที
หลิวเหนิงหัวเราะอยู่ข้างๆ แล้วพูดว่า “ข้าว่านะเสิ่นซาน ความสามารถของเจ้าจะพัฒนาขึ้นหรือไม่ข้าไม่รู้ แต่ข้ามั่นใจว่าปากของเจ้าไม่มีความก้าวหน้าเลย”
“พวกเจ้า…”
เสิ่นซานถูกเว่ยอวิ่นตอกกลับจนพูดไม่ออกอีกครั้ง หลังจากผ่านไปครึ่งปีเสิ่นซานได้สัมผัสความรู้สึกนี้อีกครั้ง
