าไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นเหมียวหรงและชาวหมู่บ้านเมฆา ก่อนหน้านี้ตอนที่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว หลี่เต้าได้ออกเดินทางไปก่อน ส่วนคนพวกนี้ตามมาทีหลัง
เหมียวหรงมองดูร่องรอยการต่อสู้บนพื้นดินโดยรอบ สายตาสุดท้ายตกอยู่ที่เสิ่นซานและคนอื่นๆ แล้วจึงค่อยถามว่า “ท่านผู้ว่าการ พวกเขาเป็นคนของตระกูลอู่และกองทัพสิบทิศหรือ?”
หลี่เต้าส่ายหน้า “ไม่ใช่ คนพวกนี้เป็นคนที่ข้ารู้จัก ส่วนคนของตระกูลอู่และกองทัพสิบทิศจัดการเรียบร้อยแล้ว”
ในขณะนั้น เสิ่นซานได้ยินคำเรียกที่เหมียวหรงใช้เรียกหลี่เต้า ทั้งคนก็ตกตะลึงไป เมื่อได้สติกลับมาเขาก็ถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ “หัวหน้า เมื่อครู่ตาแก่นั่นเรียกท่านว่าอะไรนะ ท่านผู้ว่าการ?”
ในตอนนั้นเองเหมียวอวี่ที่อยู่ในกลุ่มคนก็เอ่ยขึ้นว่า “พวกเจ้ารู้จักท่านผู้ว่าการแต่ไม่รู้หรือว่า ตอนนี้เขาเป็นผู้ว่าการดินแดนทางใต้ของพวกเรา”
ดินแดนทางใต้! ผู้ว่าการ!
หลังจากได้ยินชัดเจน เสิ่นซานก็อ้าปากค้างจนหุบไม่ลง จิตใจในขณะนี้สับสนวุ่นวายไปหมด เขาไม่อาจเชื่อมโยงคำเหล่านี้เข้ากับหัวหน้าของตนได้เลย ต้องรู้ว่าเมื่อครึ่งปีก่อนพวกเขายังเป็นนักโทษประหารที่อยู่ในค่ายนักโทษประหารด้วยกัน คิดหาวิธีที่จะได้ทะเบียนบ้านมาส่งๆ แต่เวลาผ่านไปได้ไม่นาน อีกฝ่ายกลับพลิกร่างเปลี่ยนโฉม กลายเป็นขุนนางผู้ปกครองดินแดนเสียแล้ว เรื่องนี้ช่างไม่ต่างอะไรกับการฟังเรื่องเล่าในตำนานเทพเลย
เมื่อได้สติกลับมา เสิ่นซานอดไม่ได้ที่
