องไปที่เจ้าบ้าตัวน้อยโดยไม่รู้ตัว สิ่งนั้นเป็นของที่จะกินกันได้ตามใจชอบหรือ?
ไม่นานเสิ่นซานก็อธิบายเหตุผลตามความคิดของเหล่ากุ่ยออกมา หลังจากฟังจบ หลี่เต้าก็มองไปที่เหล่ากุ่ยโดยไม่รู้ตัว แต่ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น
“เอ่อ… ราชันกู่เกราะทองได้อยู่ในมือท่านแล้ว พวกเราสามารถไปได้หรือไม่” ในตอนนั้นเอง ผู้นำตระกูลอู่ที่อยู่ข้างตัวได้กล่าวขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เมื่อรู้ว่าสู้ไม่ได้ พวกเขาย่อมไม่อยากวิ่งเข้าไปหาความตาย ส่วนภารกิจนั้นพวกเขาโยนทิ้งไปจากความคิดนานแล้ว
“ไป?” หลี่เต้าค่อยๆ เอ่ยปาก “พวกเจ้าคิดว่าอย่างไร?”
ครู่หนึ่งต่อมา เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของหลี่เต้า
ฆ่าศัตรู 37 คน ได้รับคุณสมบัติ: 381.82
เสิ่นซานกับคนอื่นๆ มองดูคนสุดท้ายที่ตายในมือของหลี่เต้า ขณะนั้นพวกเขาราวกับย้อนกลับไปเห็นภาพวันเวลาที่อยู่ในค่ายนักโทษประหาร ยังคงเป็นเช่นเดิม… รสชาติที่คุ้นเคย
หลังจัดการกับคนที่เหลือแล้ว หลี่เต้าก็ถือเจ้าบ้าตัวน้อยเดินมาหน้าเสิ่นซานและคนอื่นๆ
“ไม่เป็นไรใช่ไหม”
“ไม่เป็นไร เหล่ากุ่ยฆ่าคนไม่เก่ง แต่ช่วยคนยังพอได้”
พูดจบ เสิ่นซานก็ถามด้วยความอยากรู้ “หัวหน้า ทำไมจู่ๆ ท่านถึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้ ท่านไม่ได้ไปเมืองหลวงหรอกหรือ?”
หลี่เต้ากำลังจะตอบ แต่ในตอนนั้นเองได้มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากในป่า ทำให้เสิ่นซานและคนอื่นๆ กลับมาระแวดระวังอีกครั้ง “ไม่ต้องกังวล เป็นพวกของข้าเอง”
ผู้ม
