อยทันที
สวีหู่เห็นดังนั้นความโกรธก็พวยพุ่ง แต่เพราะบาดเจ็บหนักเกินไปจึงไม่สามารถลุกขึ้นมาได้ เหล่ากุ่ยกำขวดยาที่เตรียมไว้แน่นจมอยู่ในความเงียบ เสิ่นซานอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากว่า “วันนี้ถ้าเจ้าฆ่าพวกเรา หัวหน้าไม่ปล่อยพวกเจ้าแน่!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หัวหน้ากองทัพสิบทิศมองซ้ายมองขวา พบว่าไม่มีใครอยู่เลย จึงเยาะเย้ยว่า “ถ้าหัวหน้าของพวกเจ้ามา ข้าก็จะฆ่าหัวหน้าของพวกเจ้าด้วย”
พูดจบดาบในมือของเขาก็ฟันลงมาที่เจ้าบ้าตัวน้อยโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เมื่อเห็นภาพนี้ ในใจของเสิ่นซานพลันเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะตะโกนเสียงดังว่า “หัวหน้าช่วยด้วย!”
ในขณะที่คมดาบของหัวหน้ากองทัพสิบทิศกำลังจะฟันลงบนร่างเจ้าบ้าตัวน้อย ลมปราณสายหนึ่งก็พัดขึ้นในป่าทึบ พร้อมกับสายลมที่พัดผ่าน หัวหน้ากองทัพสิบทิศพลันรู้สึกว่าดาบยาวในมือของเขาขยับไม่ได้แล้ว
เขาเหลียวมองอย่างรวดเร็ว พบว่าในขณะที่คมดาบอยู่ห่างจากเป้าหมายเพียงนิดเดียวเท่านั้น ได้มีมือข้างหนึ่งจับดาบของเขาเอาไว้ ไม่ว่าเขาจะพยายามสักเพียงใดก็ไม่อาจขยับดาบได้แม้แต่น้อย เมื่อเงยหน้าขึ้นมองจึงพบว่าไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ บุรุษชุดดำผู้หนึ่งได้ปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าเขา และมือนั้นก็เป็นของบุรุษชุดดำผู้นี้
อีกด้านหนึ่ง เมื่อบุรุษในชุดสีดำปรากฏตัวขึ้น ความโกรธบนใบหน้าของสวีหู่ก็หายไปทันที ขวดยาในมือของเหล่ากุ่ยก็ไม่รู้ว่าถูกเก็บกลับไปตั้งแต่
