ล้ามเนื้อปรากฏตัวออกมา เสิ่นซานที่สูงราวห้าฉื่อเมื่ออยู่ตรงหน้าเขาก็ดูเหมือนกับเป็นคนแคระ เสิ่นซานมองดูร่างมหึมาตรงหน้าแม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เห็นแต่ในใจเขาก็ยังรู้สึกประหลาดใจ
‘สวรรค์! นี่อายุสิบสามปีจริงหรือ คนเราจะสูงได้ขนาดนี้เชียว’
ชายร่างใหญ่ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือหนึ่งในสมาชิกของกลุ่มห้าคนในอดีต สวีหู่ นั่นเอง เด็กมีปัญหาที่มีความสูงกว่าห้าฉื่อตั้งแต่อายุสิบสองปี
“โฮก!” ในตอนนั้นเองเมื่อเสือยักษ์เห็นสวีหู่ มันก็ส่งเสียงคำรามแล้ววิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ใช้หัวเสือขนาดใหญ่ถูไถไปตามลำตัวสวีหู่ สวีหู่ทำหน้าเซ่อๆ พูดว่า “น้องชาย เจ้ากลับมาแล้วเหรอ”
เมื่อเห็นความสนิทสนมของคนกับเสือ เสิ่นซานก็ส่ายหัวถือของเดินเข้าไปในถ้ำ หลังจากเดินในถ้ำที่มืดสลัวไปประมาณหลายร้อยจั้ง พื้นที่โล่งกว้างตามธรรมชาติภายในภูเขาก็ปรากฏต่อหน้า ในอากาศยังมีกลิ่นยาสมุนไพรลอยอวลอยู่ บนพื้นถ้ำมีสมุนไพรนานาชนิดวางอยู่ทั่วไป ไม่ไกลออกไปยังมีแท่นหินอยู่แท่นหนึ่ง บนนั้นวางขวดโหลต่างๆ ไว้
“เหล่ากุ่ย ข้านำของกลับมาแล้ว”
เสิ่นซานตะโกนเรียกหนึ่งครั้ง ไม่นานก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากหลังแท่นหิน “มานี่สิ”
เสิ่นซานถือของเดินมาที่หลังแท่นหิน เขาเห็นชายชราผมยุ่งรุงรังนั่งอยู่บนพื้น ตรงหน้าอีกฝ่ายยังมีร่างเล็กๆ ของคนผู้หนึ่งนอนอยู่ สองคนนี้คือสมาชิกอีกสองคนในกลุ่มห้าคน เหล่ากุ่ย และ เจ้าบ้าตัวน้อย
ขณะนี้เหล่ากุ่ยกำลังถือขวดโหลไว้ใน
