้มันต้องแลกหมัดต่อหมัด เลือดสาดเนื้อกระเด็นสิถึงจะเรียกว่าเร้าใจ!
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ชาวบ้านเมฆาพลันรู้สึกโล่งใจ แต่คนตระกูลเหมียวที่เป็นลูกน้องของเหมียวอี้ในศาลบรรพชนของหมู่บ้านสายฟ้ากลับมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก
เมื่อไม่มีพี่น้องตระกูลอู่คอยช่วยเหลือพวกเขาที่เป็นเพียงปรมาจารย์กู่ เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับหลี่เต้าก็ไม่ต่างอะไรกับลูกแกะที่กำลังรอให้ถูกเชือด ไม่เหลือพลังที่จะต่อต้านได้เลยแม้แต่น้อย
ขณะนั้นหลายคนในพวกเขาพลันเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมผู้อาวุโสเหมียวหรงถึงได้เข้าร่วมกับจวนผู้ว่าการ เมื่อมีผู้ว่าการเช่นนี้อยู่ ผลลัพธ์ของการไม่เข้าร่วมคงมีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น
ตอนนี้สิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้คือภาวนาให้มีข่าวดีจากฝั่งของเหมียวอี้
ด้านหลังศาลบรรพชนของหมู่บ้านสายฟ้า ในป่าไผ่แห่งหนึ่งมีเสียงอึกทึกดังสนั่นไม่หยุด บางครั้งมีเสียงฟ้าผ่าดังสนั่น บางคราวก็มีเสียงลมหนาวพัดหวีดหวิว
ณ ใจกลางป่าไผ่แห่งนั้น เหมียวหรงและเหมียวอี้ยืนห่างกันกว่าร้อยจั้ง ในพื้นที่โล่งระหว่างทั้งสองคน ราชันกู่งูสายฟ้าและราชันกู่หยกขาวกำลังเผชิญหน้ากัน
บริเวณพื้นดินรอบตัวราชันกู่ทั้งสองเต็มไปด้วยรอยไหม้ดำและน้ำแข็ง ซึ่งเป็นร่องรอยจากการปะทะกันของราชันกู่
เมื่อเทียบกับฝั่งของเหมียวหรง สีหน้าของเหมียวอี้ในตอนนี้ดูไม่ค่อยดีนัก โดยเฉพาะเมื่อเห็นพลังของราชันกู่งูสายฟ้าที่ค่อยๆ เสื่อมถอย
“ทำไมกัน!” เหมียวอี้มองไปยังราชันก
