เมื่อฟังคำพูดของเหมียวอวี่แล้ว สายตาของเหมียวหรงและคนอื่นๆ ก็ตกลงบนตัวของเหมียวหยางและเหมียวไหทั้งสองคนโดยไม่รู้ตัว ในขณะนั้นพวกเหมียวหรงพลันรู้สึกว่าบรรยากาศในศาลบรรพชนของหมู่บ้านสายฟ้าดูผิดปกติไปบ้าง
เหมียวหรงกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วถามว่า “น้องสาม แล้วคนอื่นๆ ในหมู่บ้านสายฟ้าเล่า”
“คนอื่นๆ หรือ?” เหมียวอี้ตอบด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “พวกเขาก็อยู่ด้านหลังพวกท่านไม่ใช่หรือ”
ด้านหลัง? เมื่อได้ยินเช่นนั้นทุกคนก็หันไปมองด้านหลังโดยทันที ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ด้านนอกประตูใหญ่ของศาลบรรพชนที่เดิมทีว่างเปล่าไร้ผู้คน บัดนี้มีคนยืนอยู่ไม่น้อย แต่สิ่งที่แปลกคือคนเหล่านี้เงียบกริบไม่พูดจา ปรากฏตัวอย่างไร้สุ้มเสียง
“ท่านผู้อาวุโสใหญ่ พวกเขาดูแปลกๆ นะขอรับ” เหมียวจ้านเข้าไปกระซิบข้างๆ เหมียวหรง เหมียวหรงมองดูแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “ไปดูสิ”
“ขอรับ” เหมียวจ้านเดินออกไปทางด้านนอกศาลบรรพชน และเมื่อเข้าใกล้คนกลุ่มนี้ พวกเขาก็หันขวับมามองเหมียวจ้านโดยทันที เมื่อถูกจ้องมองด้วยสายตาประหลาดจากผู้คนมากมายเช่นนี้ เหมียวจ้านผู้เป็นปรมาจารย์กู่ระดับแปดก็อดรู้สึกขนลุกไม่ได้
ในขณะที่เขากำลังจะทักถามใครสักคน จู่ๆ ผู้คนเหล่านี้ก็เคลื่อนไหว เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้ยกมือขึ้นพร้อมกัน ชั่วขณะถัดมากู่จำนวนมากก็บินพุ่งเข้าใส่เหมียวจ้าน
“เกิดอะไรขึ้น!” เมื่อเห็นภาพนี้เหมียวจ้านก็รีบหลบหลีกทันที แต่ไม่ว่าเขาจะหลบหลีกอย่างไรคน
