เส้นเลือดของเหมียวอี้ เหมียวหรงก็เอ่ยเสียงทุ้มว่า “น้องสาม เรื่องมันผ่านไปหลายสิบปีแล้ว เจ้าก็ควรจะปล่อยวางได้แล้ว”
“ปล่อยวาง!” ทันใดนั้นเหมียวอี้ก็ชี้นิ้วไปที่เหมียวหรงแล้วตะโกนว่า “ท่านรู้หรือไม่ว่าหลายปีมานี้ข้าผ่านมันมาได้อย่างไร?”
“ข้าเห็นลูกและหลานของข้าร้องขอความช่วยเหลือจากข้าทั้งวันทั้งคืน แต่ข้าที่เป็นพ่อเป็นปู่กลับไม่สามารถทำอะไรได้เลย!”
เหมียวหรงมองสีหน้าของเหมียวอี้ที่ค่อยๆ ดูคลุ้มคลั่ง ในใจเขามีความรู้สึกไม่ดีแวบผ่าน “ดังนั้นเจ้าได้ทำอะไรลงไป?”
“ทำอะไรลงไป?” เหมียวอี้หัวเราะออกมาทันที “คำถามนี้ถามได้ดีนัก พูดตามตรง ข้าต้องการแก้แค้น แก้แค้นคนที่ทำร้ายลูกและหลานของข้า”
จากนั้นเขาก็พูดต่อไปว่า “เป็นพี่ใหญ่ เป็นท่านที่ตัดสินโทษประหารพวกเขา และจำได้ว่าเป็นพี่รองที่ลงมือด้วยตัวเอง”
“ข้ายังจำได้ว่าทั้งตระกูลเหมียวต่างพากันหัวเราะเยาะข้า และข้าจำได้ดียิ่งกว่านั้นว่าข้าคุกเข่าก้มหัวอ้อนวอนพวกเจ้าแต่กลับไม่ได้รับความเห็นใจจากพวกเจ้าแม้แต่น้อย”
“ดังนั้น…” เหมียวอี้ยังพูดไม่ทันจบเหมียวหรงก็ต่อประโยคของเขาว่า
“ดังนั้นเจ้าจึงวางแผนแก้แค้นตระกูลเหมียวทั้งหมด”
เหมียวอี้ไม่ได้พูดอะไรเยิ่นเย้อเขาพยักหน้ารับตามตรง “เขาไป่เหลี่ยน… ข้าเป็นคนสั่งการ หมู่บ้านสายลม… ก็เป็นข้าที่ร่วมมือกับคนอื่นๆ”
เมื่อเห็นสีหน้าของเหมียวหรงที่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นไม่อยากเชื่อ เหมียวอี้ก็พูดอย่างเชื่องช้าว่า “ท่
