็นสถานที่สำคัญที่สุดในตระกูลเหมียว
เมื่อมองเห็นประตูใหญ่ของศาลบรรพชนที่เงียบสงัดเปิดกว้าง หัวใจของเหมียวหรงพลันจมดิ่งลงสู่ก้นเหว ความเงียบสงัดที่นี่บ่งบอกได้เพียงสิ่งเดียว… ในหมู่บ้านสายลมแห่งนี้คงไม่มีผู้ที่มีชีวิตเหลืออยู่แล้ว
เขาก้าวเดินเข้าไปในศาลบรรพชน ไม่นานก็มาถึงโถงใหญ่ เมื่อมาถึงที่นี่ ร่างไร้ชีวิตของคนนอกเกือบจะครอบครองพื้นที่ไปแปดส่วน แต่สีหน้าของเหมียวหรงกลับไม่สู้ดีนัก เพราะในซากศพอีกสองส่วนของหมู่บ้านสายลมนั้น มีหลายคนที่เขารู้จัก ล้วนเป็นปรมาจารย์กู่ที่มีพลังความสามารถค่อนข้างแข็งแกร่งในหมู่บ้านสายลม
ในที่สุดเหมียวหรงก็เข้ามาถึงด้านในของศาลบรรพชน เมื่อมองเห็นสภาพของโถงใหญ่ในศาลบรรพชนอย่างชัดเจน ม่านตาของเหมียวหรงพลันหดเล็กลงเผยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
“น้องรอง!”
ทุกคนหันไปมองตามเสียง เห็นเพียงบนที่นั่งประธานในศาลบรรพชน มีชายชราผู้หนึ่งนั่งตระหง่านอยู่ ชายชราผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นผู้อาวุโสเหมียวโฮ่วที่เพิ่งแยกตัวออกมาจากหมู่บ้านเมฆาไม่นาน
แต่ทว่าตอนนี้เหมียวโฮ่วไม่มีชีวิตชีวาเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว เหลือเพียงร่างที่เงียบสงบเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย เขานั่งนิ่งอยู่บนที่นั่งประธานในศาลบรรพชน ดวงตาจ้องตรงไปข้างหน้า
เหมียวหรงไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น เขาก้าวโซเซเข้าไปหาร่างของเหมียวโฮ่ว ยื่นมือไปทดสอบที่จมูกแล้วก็เซถอยหลังทันที เหมียวจ้านเห็นเช่นนั้นก็รีบเข้าไปประคองแ
