าของพวกเราก็จะไม่ตกไปอยู่ในมือของใครโดยไม่มีเหตุผลเช่นกัน”
เมื่อได้ยินคำพูดของทั้งสองคน เหมียวหรงก็ลุกพรวดขึ้นทันที จ้องตาพวกเขาพลางเอ่ยว่า “พวกเจ้าทั้งสองคนเป็นเช่นนี้ หรือว่าต้องการแยกตระกูลกันหรือ?”
แต่สิ่งที่เหมียวหรงไม่คาดคิดก็คือหลังจากที่เขาพูดเช่นนั้นออกไปแล้ว เหมียวโฮ่วจะกล่าวทันทีว่า “งั้นก็แยกตระกูลกันเถอะ!”
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมาสีหน้าของเหมียวหรงก็แข็งค้างไปในทันที เขาเพียงแค่พูดออกไปเพราะความโกรธชั่วขณะแต่เหมียวโฮ่วกลับแสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายจริงจัง “น้องรอง เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้ากำลังพูดอะไรอยู่?” เหมียวโฮ่วเงียบไปครู่หนึ่งจากนั้นก็เงยหน้าขึ้นแล้วค่อยกล่าว “พี่ใหญ่ ครั้งนี้ข้าจริงจัง”
