ขอบพระคุณท่านผู้ว่าการที่ช่วยเหลือ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นหลี่เต้าก็ยิ้มบาง กล่าวว่า “ข้าหวังเพียงว่าเจ้าจะรักษาคำมั่นสัญญาที่พวกเจ้าให้ไว้ก่อนหน้านี้”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้เหมียวหรงกล่าวทันที “เรื่องนี้ขอท่านผู้ว่าการวางใจ ตระกูลเหมียวจะไม่ละเมิดคำสัญญาที่ให้ไว้”
หลี่เต้าพยักหน้า “ไม่ละเมิดก็ดี”
ไม่รู้เพราะเหตุใด พอเหมียวหรงเห็นรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง หัวใจของเขาก็อดสั่นสะท้านไม่ได้ หลังจากนั้นเหมียวหรงมองหลี่เต้าครั้งหนึ่ง สายตาเหลือบมองร่างท่อนบนที่เปลือยเปล่าของอีกฝ่าย สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ท่านผู้ว่าการ พวกเราเปลี่ยนสถานที่แล้วค่อยพูดคุยกันเถิด”
หลี่เต้ามองดูสภาพของตัวเองแล้วพยักหน้า เหมียวหรงกล่าวต่อ “รบกวนท่านผู้ว่าการรอสักครู่”
พูดจบเหมียวหรงก็ทอดสายตา จากนั้นแบฝ่ามือของตนส่งไปตรงหน้า ในฐานะผู้รับใช้ราชันกู่หยกขาวรุ่นนี้ ตอนนี้เขาจำเป็นต้องเรียกราชันกู่หยกขาวกลับเข้าสู่ร่างกายอีกครั้ง ทว่าเหมียวหรงยื่นมือรออยู่นานแต่ราชันกู่หยกขาวก็ไม่มีทีท่าจะขยับเขยื้อนแต่อย่างใด
เหมียวหรงอึ้งไปครู่หนึ่ง เอ่ยภาษาพิเศษที่เขาใช้สื่อสารกับราชันกู่หยกขาวออกมา แต่หลังจากพูดจบ ราชันกู่หยกขาวก็ยังคงไม่สนใจเขาเลย
ครั้งนี้สีหน้าของเหมียวหรงดูอึดอัดขึ้นมาทันที ขณะที่เหมียวหรงกำลังจะพูดอะไรต่อ จู่ๆ ราชันกู่หยกขาวก็มีการเคลื่อนไหวขึ้นมาอย่างกะทันหัน เห็นเพียงแค่ว่ามันงอตัวก่อนจะพุ่งขึ้นมา ขณะที่เห
