มียวหรงกำลังคิดว่าราชันกู่หยกขาวจะตกลงบนตัวของเขา ก็ได้พบว่ามันไม่ได้บินมาหาเขาแต่กลับบินตรงไปหาหลี่เต้า
ปับ!
ราชันกู่หยกขาวแนบตัวลงบนผิวหนังเปลือยเปล่าของหลี่เต้าอย่างมั่นคง หลังจากนั้นท่ามกลางสีหน้าตกตะลึงของทุกคน ราชันกู่หยกขาวเริ่มไต่ขึ้นไป สุดท้ายมันก็ปีนขึ้นไปบนไหล่ของหลี่เต้าแล้วก็หยุดอยู่ตรงนั้นอย่างนิ่งเงียบ
“ราชันกู่ นี่ท่าน…” เหมียวหรงถึงกับไม่รู้ว่าควรจะพูดสิ่งใดดี
หลี่เต้าสัมผัสได้ถึงความสนิทสนมอย่างประหลาดจากตัวของมัน เขารู้ว่าฤทธิ์ของเลือดวิเศษได้ส่งผลต่อราชันกู่หยกขาวตัวนี้ด้วย
“ลงไปเถิดเจ้าตัวน้อย นี่ไม่ได้เป็นของข้า” แม้ว่าราชันกู่หยกขาวจะถือเป็นสิ่งล้ำค่า แต่หลี่เต้าก็ไม่มีนิสัยยึดครองของผู้อื่น โดยเฉพาะเมื่อมันเป็นของผู้ใต้บังคับบัญชาเขาในอนาคตด้วยแล้ว
แต่หลังจากได้ยินคำพูดของหลี่เต้าแล้ว ราชันกู่หยกขาวกลับเงยหน้าขึ้นส่ายหัวแล้วไต่ลงมาต่อ ทำท่าเหมือนจะเกาะติดอยู่ที่นี่ไม่ยอมไปไหน หลี่เต้าขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะลงมือจับมันโดยตรง
“ท่านผู้ว่าการ รอก่อน!”
เหมียวหรงที่อยู่ข้างๆ พลันเอ่ยขึ้นมา หลี่เต้าหันกลับมามอง “มีอะไรหรือ?”
เหมียวหรงมองราชันกู่หยกขาวแวบหนึ่งก่อนจะถามว่า “ข้าคิดว่าที่ราชันกู่สนิทสนมกับท่านผู้ว่าการเช่นนี้ คงเป็นเพราะรู้ว่าท่านช่วยชีวิตมันไว้ หากท่านผู้ว่าการไม่รังเกียจ อาจให้ราชันกู่อยู่กับท่านชั่วคราว”
หลี่เต้ามองราชันกู่ที่ใสแวววาวราวกับเป็นตัวไ
